Zou ik wel gaan

Op de Punt

Zaterdag 3 oktober 2009 doe je je winkeltje dicht en wil je even je hoofd leeg gooien maar met windkracht 6-7 bedenk je nog een keertje. Lekker een borreltje na sluitingstijd is ook een optie maar met Zuid-West bij deze wind kan het heel goed zijn op de punt. Dus met loodkoppen van 34 gram toch naar het Haringvliet gereden en daar aangekomen en mezelf vast geankerd denk je bij je zelf wat doe ik hier. De golven sloegen af en toe over de dam heen en het water zag helemaal bruin tot halverwege de havenmonding maar dat heeft in het verleden weleens veel aanbeten opgeleverd en daar hoop je dan op.

Na een aantal worpen denk je wat doe ik hier. Grond voel je niet door de stroming en de golven en dat met 34gram loodkop totdat je eindelijk bij het talud bent bij je eigen kant. Ik maak een paar foto’s van de omgeving want het schouwspel is gigantisch mooi en ga een beetje in de luwte zitten met het windje in de rug.

Stukje opgeschoven

Doe er een Bleu Fox de SlyFlex Minnow blank aan met dus 34 gram kop. Deze zijn jammer genoeg niet meer te verkrijgen, de Bleu Fox wel te verstaan en zeer gewild aan de Punt. Ik gooi em half tegen de wind in naar het tegenover liggende talud en laat de lijn met de wind meevallen totdat ik denk bodem te hebben bereikt. Denk want voelen is een tweede met die wind en direct een dreun erop en niet te missen. Het is fantastisch en sta mezelf op die pier in de wind een vis te drillen maar dan landen. Dat is ff wat anders. Heb geen schepnet meegenomen want er is daar een trapje uitgehouwen in de pier en normaliter leid je de vis daar heen en kan je hem makkelijk landen maar nu sloegen de golven de kade op. Voordat ik naar het trapje was gelopen was de vis al een paar maal door de golven omhoog gespoeld over de kasseien heen en natuurlijk na een paar maal draaien “los”. Maar de adrenaline liep kan ik je zeggen. Daar in je eentje met windkracht 6 in je rug in de schemering. Dus nogmaals de zelfde truck, tegen de wind ingooien en beugel dicht en proberen de hengel stilt te houden en jawel weer een beuk zonder maar grond te voelen. Maar dan landen. Of de vis is maar net gehaakt in de dreg en verspeel ik onderweg, of aan de kant want met die golven is het onmogelijk die te pakken en ik weet niet meer hoeveel ik er heb gehaakt en losraken na een paar meter drillen. Ongelofelijk wat een avond daar in me eentje in die storm. Allemaal mooie volle ronde vissen tegen de 60cm. Die school moet gigantisch zijn. Maar er komt abrupt een einde aan. Heb weer een mooie vis en probeer deze te landen en krijg em maar niet te pakken in die golven. Meestal pak ik dan de loodkop en trek zo de vis uit het water en dom, dom, dom, dom, zeg het zo vaak met de mensen die met me vissen. Pak nooit de lijn beet. Maar daar in de storm met die golven op de pier hoger dan mijn rand van m’n laarzen hoop ik dat de vis even niet spartelt en pak de lijn twintig centimeter boven de loodkop in de hoop dat de vis is uit gedrild maar niets is minder waar.

Hier valt het mee om te vissen

Hij slaat nog eens met de kop draait zich en weg issi met sjet en al. En wat ik ook probeer, welke shad ik er ook aan hang, alle kleuren opgebruikt maar aanbeten krijg ik niet meer. Sjips, dat ik nu net die shad moet verspelen. Heb nog nooit zoveel aanbeten gehad in zo’n korte periode. Vang nog één snoekbaars op favoriete kleur uit de boot maar balen dat ik niet meer die Bleu Fox bij me heb. De vraag is hoeveel aanbeten ik wel niet heb gemist met die storm. Alle vissen zaten op de dreg dus zelfs met dit weer waren ze voorzichtig maar met die storm was het natuurlijk moeilijk precies vissen. Er zat een grote boog in de lijn ddeze stond verre van strak dus die aanbeten moeten enorme rammen, dikke dreunen zijn geweest. Tis meer dat je aan de lijn zag dat je moest strak draaien en hard slaan. Dan zag je een siddering, een schol door de slappe lijn gaan en wist je dat je aan de bak moest. Dreunen op de dreg dus vanavond. Weet zeker dat ik morgen weer gaat.

Het was als van ouds… denk zelfs beter

Daar zit je nooit alleen

Gisteren de laatste dag van september 2009 belde Waldie me op of ik zin had om naar de “Punt” te gaan. Dat is het einde van het Voornse Kanaal naar het Haringvliet. Even je hoofd leeg gooien en dat had hij wel even nodig na de aanvaring op de plant met de beveiliging op zijn werk. Was net aan het inspecteren met wat Yanks toen hij moest wijken voor de veiligheidsinspecteur dus loopt hij weer achter met zijn schema. Het is ook wel wat als een plant wordt stilgezet.

Sta je als buitenstaander niet bij stil maar er wordt voor 8 weken 2500 man personeel gehaald van overall uit de wereld met de “kennis” extra ingezet. Die moeten allemaal eten en slapen in de omgeving dus alles met elkaar een hele operatie. Maar goed wij om 18.30 op stap. Ik werd netjes opgehaald en we waren de enigste dus lekker lullen en gooien. Het was lekker van temperatuur en een windje kracht 2 in de rug dus lichte loodkoppen en gooien maar. En dan weet je dat je met de bassmeister op stap bent en op je plaats wordt gezet. Want na een aantal worpen komt er bij Waldi een baars naar boven. Ik heb geen fototoestel bij me want ben meegereden en vergeten mijn “gereedschapkist” mee te nemen zoals vergunning en weet ik niet allemaal wat meer. Daar zit van alles in wat je tijdens een vissessie nodig hebt. Maar we zitten lekker en even later pakt Waldi een dreumes. Om ons heen over het hele water heen zien we overall plotseling de kleine visjes springen. Een fantastisch gezicht natuurlijk. Dus de snoekbaars zit er wel. Ik ga naar en wat grotere sjet een cullman en eigenlijk gelijk met tergend langzaam indraaien bijna slepend krijg ik een tik. Meer lijkt het op vastlopen maar dat kan natuurlijk niet. De hengeltop maakt daardoor een verende beweging en ik zet meteen de haak. Bingo en dan is het echt los. Waar we ook ingooien is het raak, het is inmiddels dik over de schemering heen krijgen we van die slepende tikken op en slaan daardoor vaker mis dan raak. Maar goed elke keer denk je nu is het afgelopen en dan hebben we weer en mooi exemplaar aan de lijn. We hebben nu echt het spelletje door en regelmatig na twee drie worpen is het raak. Echt een fantastisch uurtje hebben we daar met zijn tweeën in het donker. Die lijkt wel een hele nacht te duren. Alles vergeten om je heen en we staan elkaar met een big smile on the face vissen te trekken. En allemaal ruim aan de maat. Het was werelds. Het was inmiddels ±21.30 geworden. Het jongbroed zagen we niet meer springen en de aanbeten werden al rap minder. Maar we hebben een wereldavond gehad en gaan naar huis. Dat is de Punt. Voor een paar jaar geleden kon je daar heen gaan en had je altijd wel een visje. Nu ga je daar heen voor de gezelligheid, even bijkletsen en hopen op een visje. Het blijf natuurlijk wel vissen anders heette het wel vangen en die uitspraak is vanmezelf. Maar het is er heerlijk om even een uurtje eruit te wezen en alle frustratie van je af te gooien. Waldi heeft me natuurlijk weer netjes thuis afgeleverd en heeft toen de auto naar Ageeth gebracht die op viiste was bij ons achter in de wijk en die laat je niet allen in het donker naar huis fietsen. Waldie de fiets genomen en die kwam natuurlijk nog even terug borrelen op de goede avond. Mijn adrenaline zat nog hoog maar Waldie was in hogere sferen. Die was helemaal los en na een dag dure amerikanen rondleiden was hij als herboren. Weet niet (eigenlijk wel) hoe hij de vanmorgen de dag door is gekomen maar waarschijnlijk met heeel veel koffie.

De Clan van de Punt 2009

Joop die een lamp in de voorraadkast van Henny heeft aangesloten en zijn meissie was naar Thailand was ook wel te spreken over onze vangsten en wilde zijn nieuwe dropshot hengel uitproberen vanaf de kant dus wij vanavond weer naar de Punt. Dus na de hutspot met tartaarjes met een drupje mosterd. Volgens Joop “het” delicatesse was het hengels inpakken en gaan met die banaan. Waldi was alvast, die was niet te houden thuis en toen wij daar aankwamen leek het wel kermis.

Gebroeders Mahabier goed bezig

Denk dat ze er zaten met een mannetje of 9. En er werd knap vis gevangen. Niet als gisteren maar het was nog geen schemering dus er kon nog van alles gebeuren vanavond. Dus volle moed aan de bak maar het is meer ouwe wijven lullen dan vissen. Ik vang nog twee snoekbaarsjes net aan de maat. Waldie heeft het helemaal niet naar de zin mede natuurlijk door zijn werk. En Joop vangt onder grote hilariteit de KNRM boot die net de haven uitvaart.

Bij Roy gaat het vanavond helemaal löss

Allen Roy vangt nog een paar mooie snoekbaarzen. Die was als enige bij de les. En dat moet je daar echt wezen. Met de goeie strakke hengel en geconcentreerd vissen. Heb mij daar drie hengels gekost om de goede te vinden. Zo makkelijk is het daar nog niet…..

Er zijn van die dagen die vergeet je niet

Das ook weer een beste zou Joop zeggen

Het is al heel de week bingo dus gaat ik zondagmiddag 26 februari 2006 toch nog eventjes een shadje leren zwemmen. Isa is er natuurlijk en Leo komt ook nog eventjes ons vereren met een bezoekje als die weet dat ik gaat

Het is al na drieën als ik aanschuif naast Isaac. Het is best frisjes en zoals altijd wordt de wereldproblematiek hier luchtjes besproken. Isaac zit hier niet zomaar te vissen dat zou die liever “thuis” doen. Die moet zijn tijd maar zien te overleven daar op die asielboot wachtend op een woning. Met alle ellende in zijn hoofd hoe het thuis vergaat met familie en zijn woning daar. Dus we lullen eigenlijk met z’n allen daar wat af onder het vissen. Er worden deze week geen aantallen gevangen maar wel allemaal mooie vissen. Dikke exemplaren weer in dit jaargetijde die voor de haven liggen te foerageren

Isa pakt gelijk een mooie vis

En de Tovenaar van de Punt is de eerst die mag gaan scheppen. Wat een mooie vis is dat weer

En dan is Leo aan de beurt

Dan moet naast me Leo aan de bak. De vist gaat eerst naar het diepe en als hij daar dan de strijd moet opgeven na enkele runs vertrekt die naar de palen. Dan weet je dat het een mooie is. Dat doe de grotere exemplaren allemaal. Of ze het doorgeven of dat het dreseur is ik weet het niet maar je weet wel dat je aan de bak moet en em daar weg houden. Volle druk erop dus. Maar dat hoef je Leo niet meer wijs te maken. Die is pepokkelt en gemazeld hier op ons stekkie. En jawel hoor weer een hele mooie snoekbaars wordt er geland in ons netje

Maar dan is de tovenaar ons weer de baas

Maar dan knalt er weer eentje bij Isa erop en dat allemaal binnen een half uurtje. Je moet hier uren maken maar wij komen precies op tijd oor het gouden uurtje. Weer na een dikke dril naar de palen en de Tovenaar van de Punt weet dat te pareren en we kunnen deze bak evenlater netten

Bijna en nieuw PR

Maar als ik er dan een niet te missen dreun op krijg staat de wereld eventjes stil. Alsof je vast slaat aan een dikke balk, een houten biels met een dikke locomotief er op, en eventjes is er een patstelling. alles staat vast maar dan begint er beweging in te komen. “Het” beweegt, zwemt op de bodem naar het diepe. Alsof die locomotief wakker wordt. Nu de boel heel houden want ik heb nog niets in te brengen. De mannen herkennen het direct en Leo haalt al binnen om met netten zo dadelijk… te assisteren. Deze willen we zien maar erst zien te stoppen en langzaam aan gaat dat lukken. Ik krijg een aantal meters maar die worden nog sneller weer terug genomen maar na enkele verschrikkelijk spannende drilss gaat ik terrein winnen al blijft de vis gevaarlijk dicht bij de bodem. Er hoeft maar een richel, schelpen rand of een ander obstakel mijn dunne gevlochten hoofdlijn te raken en uit is de dikke pret. Het lijkt een eeuwigheid maar dan zien we hem eindelijk aan het oppervlak komen. Wat een mooie snoekbaars is dit en die komt dicht bij mijn PRmetervis.

Zo blij als een klein kind onder de kerstboom

Ik pak de laatste van de middag en wat ben ik er blij mee. Ik kan er weer ff tegen zou ik zeggen maar morgenmiddag gaat ik het weer proberen. Dit blijft naar meer smaken. Als de temperatuur zo blijft en de aasvis blijft rond de haven zwermen dan is het hier op de Punt goed vertoeven. Ook de gezelligheid doet mee natuurlijk