Zoals ik gister al voorspelde moeten we een paar keer toeteren en toeroepen als er dan toch leven komt achter het hek. Nee, nee ik was al wakker zat Bruno en we begroeten elkaar alsof we al jaren samen vissen.

Was een goed idee hoor ik dan om water in te vriezen in flesjes van je. Die hebben we toch en hoe kom je zo vroeg aan ijsblokjes hoe ze het normaal doen. En we hebben vanmiddag koud water te drinken.

Onderweg heeft het veel weg van een woestijn maar dan met lava als ondergrond. We zien ook zeker twee kilometer landinwaarts de riffen uit het verleden. Dat water zal niet zo hoog hebben gestaan denk ik. Eerder zal het eiland omhoog zijn gekomen maar zal dat eens navragen. Heb er een filmpje van geschoten te zien op mijn Fb pagina.

Na dik en anderhalf uurtje stapvoets hobbelen zijn we waar Bruno wil gaan vissen. In de verte nog verder noordwaarts zien we de windmolens staan ter hoogte van Boka Pamper waar we op nieuwjaarsdag bij het carbid schieten waren met die friezen. Dat was en leuke spontane ontmoeting. Want iedereen die je tegenkomt de locals en zeker de import zijn allemaal hel vriendelijk en gastvrij.

Ik wil hier ook en plug proberen maar zal er niet aan toe komen hem op de spelt te zetten. Dat delta visje is hier toch weer de favoriet.

Het valt weer niet mee over dat scherpe lava te klimmen. Lastig en vermoeiend ook. Heb er twee paar schoenen kapot gelopen en voor volgende keer neem ik werkschoenen mee. Zal ik aan moeten schaffen want die heb ik natuurlijk niet..

Als ik aankomt heeft Bruno er al eentje. En al na de eerste worp kan een redelijke vis mijn delta visje niet weerstaan en heb ik er ook eentje. Dat delta visje is weergaloos. Ik heb drie dozen kunstaas bij me maar vis voornamelijk met de Bomberta van 50gram en dat kleine witte gevaarte er anderhalve meter daar achteraan. Zo vang ik vandaag weer vlot de vissen beter nog dan die inktvis combinatie met een loodje ervoor van Bruno. We gaan zo dadelijk met het aas vissen onder de dobber. Nu zwemmen ze nog achter ons in een gat in de lavagrond.

Marco begint als eerste met een vis onder de dobber want ik vind het veel te leuk op die aasvissen te vissen. Wat een krachten hebben zulke vissen hier. Ze zijn veel sterker dan wat ik thuis gewent ben. Als ik dan terugloop terug naar de auto om mijn setje klaar te maken aan mijn tweede hengel vangt Marco twee inktvissen tegelijkertijd aan zijn aasvis.

Zelfs Bruno heeft dit nog noot gezien dat een inktvis wordt gevangen aan een aasvis laat staan twee tegelijkertijd. Wat een avontuur weer maken we mee. Nooit saai dus.

Dan heeft Marco een dikke aanbeet en de lijn schiet zo snel door het water richting diep dat hij te laat is om eerst de beugel open te zetten en wat lijn te geven. Daarna moet je de beugel weer terug zetten en de slip zo goed als dicht. Strak laten lopen en de haak zetten. Maar de vis heeft dat waarschijnlijk wat gevoeld want die heeft los gelaten. Marco heeft hem alleen gevoeld dus bij de aanbeet. Jammer hoor maar wanneer die zijn aasvis binnen haalt zien we pas hoe groot die barracuda is geweest. Bruno laat dat zien aan de aasvis de tanden staan zeker zes centimeter uit elkaar. En op het stalen onderlijntje zijn de beschadigingen te zien die aan flarden is dat die bek wel een halve meter groot moet zijn. Ook Bruno is onder de indruk dat moet een gigantische vis zijn geweest.

De grote barracuda of grote zeesnoek (Sphyraena barracuda) is een straalvinnige vis uit de familie van debarracuda’s (Sphyraenidae). De barracuda is gemiddeld 1,4 meter, maar kan een lengte bereiken van twee meter en een gewicht van 50 kilogram. Het lichaam van de vis heeft een langgerekte vorm. De grote kop heeft een bek met krachtige kaken, die zijn bezet met messcherpe tanden. De onderkaak steekt aan de voorkant iets uit. De vis is zilverachtig gekleurd met zwarte verticale strepen en kleinere stippen op het achterlichaam, en heeft een geprononceerde kaak. De vis heeft twee rugvinnen met in totaal zes stekels en negen vinstralen en één aarsvin met één stekel en tien vinstralen

De grote barracuda is een roofvis, die zich voedt met andere vissen en macrofauna, die hij opspoort met zijn scherpe ogen. Zijn voorkeur gaat uit naar vissen die in scholen leven. Hoe meer vissen bij elkaar, hoe makkelijker het is er een paar te vangen. De barracuda is niet echt kieskeurig met eten. Als larve voedt hij zich eerst met roeipootkreeftjes en schakelt al snel over op vislarven.

Deze soort komt voor in de Grote, Atlantische en Indische Oceaan. De grote barracuda is een zout- en brakwatervis die voorkomt in subtropische wateren. De soort is voornamelijk te vinden in ondiepe wateren en koraalriffen. De diepte waarop de soort voorkomt is maximaal 100 meter.

De grote barracuda is voor de beroepsvisserij van beperkt belang. De soms bijna 50 kilo zware vis wordt door hengelsporters in de VS genoemd als een furieuze vechter waarvan de eetbaarheid enigszins tegenvalt. De soort kan worden bezichtigd in sommige openbare aquaria. In het Caribische gebied wordt er overigens wel veel op de barracuda gevist.

In het wild kan het voorkomen dat een barracuda een mens bijt. Omdat de mens geen prooi is voor een barracuda blijft het vaak bij een beet. Dit soort incidenten komt vooral voor bij slecht zicht of als mensen naar de vissen toezwemmen.

Barracuda’s worden ook aangetrokken bij het speervissen. Dit levert gevaar als men in de buurt van barracuda’s komt. Het komt voor dat de dieren de persoon aanvallen die aan het speervissen is.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

We zien ook dat we goed zitten op dit puntje want er vaart heen en weer een bootje trollen met handlijnen. We zien ze er ook eentje vangen van een dikke meter. Ben wel jaloers. Wat zonde dat wij geen bootje hebben kunnen regelen met Laetitia en Matthieu van Pelican’s Nest. Volgend jaar beter regelen dus.

Dan zien we een wel hele grote vis verschijnen voor onze voeten. Zo te zien bruin van kleur bovenaf gezien en heeft de vorm van een tonijn. Die haalt makkelijk de twee meer en zwemt vlak langs mijn dobber en aasvis heen. Bruno weet ook niet zeker wat voor vis dat is en we zien hem richting Marco zijn aasvis zwemmen die drie meter rechts van me zit. Ik laat nog eventjes mijn aasvis zwemmen maar die zwemmen steeds weer naar het Rif om zich daarin te verstoppen. Ik til voor de zovele keer mijn vis er tussen vandaan trekken. Dan moet ik de spoel weer dicht zetten en kan dan de vis weer los trekken. Kan twee meer binnen trekken als de aasvis weer meekomt als ik dan bijna mijn hengel kwijt ben. Wat een dreun was dat dan de hengel een 200grams Penn stokje staat hoepeltje rond en met een paar meter lijn kwijt als ik losschiet van de vis. Hoe bestaat het dat de haak en dreg niet vast zitten aan die gigantische vis. Ook Bruno die naast me zit weet niet wat dat was voor vis dat was. Die is waarschijnlijk toch gedraaid en mijn aasvis dan heeft genomen waar die net langs zwom. Jammer, jammer weer. We hebben wel pech met die grote vissen vangen.

Met een pilker kan ik net als aan de oostzijde van het eiland bij de uitgang van de zoutplaten bij Blauwe Pan (Salina Abou) ook hier niets vangen. Krijg er wel een beuk op die weer los schiet. Mij achterlatend met een bijna rechte haak aan de achterste dreg. Maar na een half uurtje smijten stap als snel weer terug naar mijn vertrouwde Delta visje achter de bomberta. Waar ik er veel te weinig van heb meegenomen dus. Met windje mee heb je genoeg aan een bomberta van twintig of dertig gram. En dat gooit wel fijner denk ik met mijn Shakespeare 90grammer.

Wel zien we nog onder onze voeten langs de rotsen een dikke meter barracuda zwemmen. Ze zijn er dus wel. Maar er is geen interesse voor onze aasvissen. Wel raar want een barra is een standvis. Als die een jacht terrein heeft uitgekozen dulden ze geen andere rovers daar. Deze die we zien zwemmen is niet de vis die Marco er aanheeft gehad. Daar is die veel te klein voor.

Dan laat Bruno zien hoe je meet heremietkreeftjes vist. Ik heb het maar gefilmd voor een goede uitleg. Als eerste vangt die een paar Paroenvissen en we horen hem triomfantelijk blij zijn. Dit is de lekkerst vis en wil je die verkopen bij en restaurant dan krijg je er voor vier stuks 10 dollar. Dat zijn toch wel een paar biertjes. Als we zegen dat ik er gisteren eentje had twee keer zo groot kan hij er niet bij dat ik die heb terug gegooid.

Heremietkreeften of heremietkrabben (Paguroidea) zijn tienpotige kreeeftachtigen die bekend zijn om de gewoonte een slakkenhuisje te bewonen als bescherming voor het kwetsbare achterlijf. Er zijn over de wereld ongeveer vijfhonderd bekende heremietkreeftsoorten. Het merendeel leeft in water, maar er zijn ook enkele soorten bekend die op land leven. In Nederland en België is de bekendste soort de gewone heremietkreeft. De bekendste soort is wellicht de kokoskrab (Birgus latro), dit is ook de grootste vertegenwoordiger.

De heremietkreeft is bekend door het gebruik van een lege schelp, meestal een slakkenhuis, als bescherming voor het weke achterlijf. Er zijn echter ook variëteiten die wel een eigen schild als bescherming hebben.

Meerdere soorten heremietkreeften, zowel in het water als op het land, maken gebruik van “sociale netwerken” om nieuwe schelpen te vinden: wanneer een heremietkreeft een nieuwe, grotere schelp vindt, gaan verschillende andere individuen zich er rond verzamelen en vormen ze een soort wachtrij van groot naar klein. Wanneer een heremietkreeft aankomt die voldoende groot is voor de lege schelp, zet dit een kettingreactie in gang: de grootste kreeft betrekt de lege schelp, de tweede grootste kruipt snel in de pas verlaten schelp, enzovoort. Heremietkreeften die op het land leven bewerken de schelpen die ze vinden waardoor die lichter en ruimer worden. Omdat schelpen op het land eerder zeldzaam zijn, rukken de kreeften hun soortgenoten soms los uit hun schelp om zo zelf een grotere te kunnen krijgen. Ook bij die soorten verzamelen de kreeften zich. Kreeften die uit hun schelp worden gerukt en uiteindelijk met te kleine schelpen achterblijven, hebben dan meer kans om door een roofdier gegrepen te worden.

Ook in Nederland waargenomen

9-MEI-2025 – In 2023 werd voor het eerst een Harige heremietkreeft aangetroffen in de Oosterschelde. Een enkele waarneming in 2024 en twee nieuwe, recente waarnemingen dit jaar geven aan dat deze soort zich aan het vestigen is. De Harige heremietkreeft (Pagurus cuanensis) heeft een grote verspreiding en komt voor van westelijk Noorwegen tot Zuid-Afrika. Hoewel de soort dus zowel ten noorden als ten zuiden van Nederland voorkomt, is het aantal waarnemingen in ons deel van de Noordzee beperkt. Uit dieper water verder van de kust was de soort al bekend. Hij was onder andere gevonden tijdens een expeditie van ‘Duik de Noordzee Schoon’ in 2011 op het Nederlandse deel van de Doggersbank. Uit de kustwateren en de Zeeuwse Delta waren tot 2023 nog geen meldingen bekend.

De eerste waarneming van de Harige heremietkreeft in de Oosterschelde werd gedaan door sportduikers op 16 september 2023 bij de Zeelandbrug. Dit exemplaar zat in een klein schelpje van de Gewone wenteltrap (Epitonium clathrus) van maximaal anderhalve centimeter lang. Kort daarna, op 26 oktober 2023, werd eveneens bij de Zeelandbrug een exemplaar gevonden, ditmaal in een schelpje van de Japanse stekelhoren (Ocinebrellus inornata). Een jaar later, op 6 november 2024, werd bij de Plompe toren een exemplaar aangetroffen in een schelpje van een fuikhoren-soort. De recent gevonden exemplaren, op 12 april 2025 bij Burghsluis en 13 april bij de Plompe toren, leefden in een huisje van de Gewone alikruik (Littorina littorea) en eveneens in een huisje van een fuikhoren dat helemaal bedekt was met Zeekantwerk (Conopeum reticulum, een mosdiertje).

Hoewel het nu nog om enkele incidentele waarnemingen gaat, zou het goed kunnen dat deze soort bezig is zich in de Oosterschelde te vestigen. We willen sportduikers daarom alert maken op de aanwezigheid van deze soort en vragen alle waarnemingen door te geven. Dit kan via deANEMOON-webapp van Stichting Anemoon.

Hoe is deze nieuwe soort onder water te herkennen? De Harige heremietkreeft is, zoals zijn naam al aangeeft, harig. Dit valt vooral op bij de schaarpoten. Andere kenmerkende eigenschappen zijn de kleur van de antennes (bruin met witachtige ringetjes) en de oranje ring om de oogstelen, die aan de achterzijde is onderbroken. Daarnaast zijn de kleine antennes met waaiertjes tussen de ogen deels blauw. Hiermee is de Harige heremietkreeft goed te onderscheiden van de Gewone heremietkreeft (Pagurus bernhardus) en de Kleine heremietkreeft of Boksertje (Diogenes pugilator), waarbij deze kleurkenmerken ontbreken. De Harige heremietkreeft blijft daarnaast ook kleiner (lichaam tot drie centimeter) dan de Gewone heremietkreeft, die met afmetingen tot tien centimeter de grootste heremietkreeft van Noordwest Europa is. De Kleine heremietkreeft en de recent in de Oosterschelde aangetroffen soort Pagurus prideaux blijven onder de vijf centimeter.

In 2024 werd in de Oosterschelde nog een andere nieuwe heremietkreeft aangetroffen; Pagurus prideaux die samen leeft met de Mantelanemoon. De komst van twee nieuwe heremietkreeft-soorten in de Oosterschelde is opvallend, aangezien het met de Gewone heremietkreeft in de Oosterschelde niet goed gaat. Net zoals de dalende aantallen bij de Zeekreeft (Homarus gammarus) en de Zwarte oprolkreeft (Galathea squamifera), worden er steeds minder Gewone heremietkreeften aangetroffen. Het is daarom belangrijk alle heremietkreeft-soorten goed in de gaten te houden en te blijven monitoren.

Hij vangt nog een paar andere soorten maar die gaan vandaag terug nu die zoveel Paroenvissen kan vangen zoals de locals die noemen. Dat gebeurt nooit zeg Bruno. Soms eentje en bij hoge uitzondering vang je er twee. Dan over vissen verkopen aan het restaurant. Hij valt ook kreeften en duikend schelpdieren. Een kreeft krijgt die 25 dollar per kilo en ze eken zo’n twee drie kilo terwijl vriendjes van de eigenaar er 45 dollar voor krijgt. Daar is die verbolgen over. Want voor zijn onderhoud is die toch aangesloten op het water en dat is duur. Zonnepanelen heeft die al wel maar nog geen accu en de windmolen bij hem thuis is nog niet af. Maar beloofd die dat is volgend jaar af als jullie weer komen.

En terwijl we zo aan het ouwesexhossen (vind nog steeds dat ouwe hoeren niet kan) zijn gaat ineens mijn spoel van de molen lopen. We zijn gelijk alert en ik draai de spoel al dichter. Maar dan zien we de boosdoener en zien we een kraanvogel vliegen met een dobber achter zich aan. Bruno komt niet meer bij van het lachen. Dat heb ik ook nog nooit gezien. Jullie zijn wel een paar types zeg. Ik wil mijn kameraatje pakken maar de spoel loopt wel heel snel af. Kijk uit hoor zegt Bruno die vogel slikt hele vis zo dadelijk al vliegend door. Dus geef ik er en ruk aan en de vogel laat de vis los. Ik laat die maar even liggen want die vis ligt nu wel 250 meter ver de zee in. Op goed geluk en Sleep de vis heel langzaam weg terug.

Dan hoor ik dat grote Barracuda’s net als bij ons dikke snoeken een standplaats heeft. Die is dan meester over een stuk water waar die geen concurrentie duld. Deze die Marco miste was wel heel groot. Zouden we dan niet beter kunnen verkassen opper ik dan want op een grote vis is dan denk ik onze kans verkeken. Dat is een goed idee zegt Bruno dan.

Dus we gaan en paar honderd meter verderop zuidelijker vissen en zien daar in de middle of nowwhere nog twee wagens staan en een Jeep die rijdt net weg. Gelukkig zijn het duikers. Die zie je echt overal hier langs de kust. Ga je na negen uur vissen is er geen plekje meer waar ze niet zwemmen.

We moeten nu wel een endje lopen en dat valt niet mee over die scherpe punten van die lava. Ik doet met alles plan plan, rustig aan dus. Eerst wat drinken en de spullen naar de eerste rand brengen. Daar pakken Bruno en Marco het aan en brengen het naar de waterkant. Voordat ik er dan ben met mijn hengels heeft Bruno al een vis gevangen. Die gaat in het aquarium. Een

Dat Delta visje doet zijn werk weer en we hebben gelijk een paar aasvissen.

Als je de vis met dobber erin gooit dan weet die niet hoe snel die weer onder de kant wil komen. Die duikt dan het rif in en moet je die weer los trekken en opnieuw ingooien.

Marco zegt ik zou wel weer een nieuwe aasvis willen hebben deze doet het niet meer. De vissen die niet meer van deze wereld zijn gaan in de koelbox en zijn voor Bruno en zijn familie. zoveel zijn dat er niet want meestal krijgen we een gedeelte treug na een aanslag. Dan vang ik toch een nieuwe voor je zeg ik spontaan en de eerste worp vang ik er weer eentje op het delta visje. Puur mazzel natuurlijk maar Bruno moet er wel om lachen. Die vangt nu de ene na de andere gekleurde rifvis met zijn krabbenvlees. Maar die zijn ongeschikt als aasvissen zegt onze leermeester en gaan weer terug. Ik zit hier met professionals te vissen is zijn commentaar. Met je ik vang er wel ff eentje en dat gebeurt gewoon. We hebben het verschrikkelijk naar onze zin hier in het zonnetje. Heerlijk vissen.

We zitten eventjes een biertje te doen bij elkaar en onze hengels staat recht overeind met een open slip. Wat hoor ik toch zegt Bruno dan en Marco zegt jawel ik keek ook al naar mijn hengel en molen. De mijne staat naast me en dan ziet ik dat de spoel aan het leeg lopen is. Snel roep ik pak mijn kamera Marco. Maar met een biertje in zijn hand en mijn tweede hengel in de andere die die moet verplaatsen is hij veel te laat om het spektakel te filmen. Want dat is het.

De spoel giert het uit en alsof ik en locomotief aan de andere kant gehaakt heb en hoe dichter ik ook de slip zet het snelt richting Cuba alsof die de laatste trein moet halen. Wat een geweld en niet te stoppen ik hang helemaal in de hengel de 200grams/120Lbs Penn Overseas II Offshore Castingen die staat hoepeltje rond met 30kg spiderwire gevlochten lijn op de spoel van mijn PennAtlantis 5000. Niet te stoppen en ik ziet dat ik bijna aan mijn driehonderd meter lijn ben. Dus zet de molen nog een tandje strakker, hang er nu geheel met mijn gewicht in en dan geeft de gevlochten lijn de strijd op.

Als ik aan het einde van mijn spoel had gekomen had ik nooit mijn hengel vast kunnen houden of ik was van de rots gevallen is onze conclusie. Wat het is geweest zullen we nooit weten maar het was een grote vis die met een sprint naar het diepe stoomde. Wat een sensatie is dit weer en de meeste ontzag heeft eigenlijk Bruno. Die horen we er steeds over nog nooit gezien en wat een brute kracht zelfs in de kroeg zo dadelijk kan die zijn verhaal enkele malen herhalen.

Ik laat de heren mijn Penn molen zien en hoe strak die slip nu staat afgesteld. Wij krijgen er geen lijn uitgetrokken terwijl de vis de spoel liet roken. Wat een geweld. Zo jammer dat je niet weet wat er aan de andere kant er aan trok. Dit moet je met een bootje vangen dan kan je er achter aan varen. Dit krijg ik nog wel een paar nachten op herhaling.

Ik gaat hier nog heel wat keren van nachten opnieuw vissen. Wat een avontuur was dat dan. Nee dat vergeet ik niet meer. We verspelen dus vier gigantische vissen op één dag. Ongekend.

Bruno vangt ook nog twee rifbaarzen achterelkaar ook niet een aller dagelijkse vis maar we hebben al genoeg gevangen om te eten voor de gehele familie dus die gaan ook weer terug. Jawel Horen we van Bruno deze zijn ook lekker maar die bruine paroentjes zijn lekkerder en ik heb er genoeg voor iedereen om te eten.

Dan is het alweer tijd om te vertrekken. We moeten Bruno nog thuis brengen en het is zeker een anderhalf uur terug hobbelen. Nog een biertje drinken bij Mama in haar uitspanning natuurlijk. Die kunnen we niet meer zomaar voorbij fietsen.

We willen eigenlijk voor donker thuis zijn om de auto schoon te maken want die ziet er niet uit door als dat stof op de terugweg en onze visspullen natuurlijk.

Ik schiet wat plaatjes vanuit de auto. We rijden zo nu en dan toch stapsvoets. Maar met al dat gehobbel valt het niet mee ondanks geen snelheid.

We zijn dan eindelijk bij dat kroegje langs de weg waar we twee dagen eerder zo hebben gelachen. We worden hartelijk ontvangen door mama deze keer zonder kerstbrood met krenten en spijs.

Voor Mama zijn de inktvissen en die is daar zichtbaar blij mee. Die worden eerst gekookt en gaan daarna in een pan met groente, kruiden en aardappel. Moet een lekkernij zijn. Is klaar voor morgen zegt ze dan kunnen we lekker smikkelen. Maar jammer genoeg gaat dat niet. We gaan dan weer terug. Mag ik niet met jullie mee dan vraagt ze. En Bruno zegt die gaat zo mee hoor, die wil heel graag naar Nederland toe.

De inktvis gaat dus de vriezer in want er staat vanavond vis op het menu.

We nemen afscheid want we hebben nog zat te doen. We slaan het afscheid drankje af van Mama. Voordat we naar ons huisje gaan ten zuiden van Kralendijk eerst nog Bruno thuis brengen, de auto aftanken en schoon maken. Uitzuigen doen we morgenochtend want er is een hele goede stofzuiger bij ons tankstation vlakbij een straat verder dan waar we zitten.

We nemen nog eventjes alle plannen door die Bruno voor ogen heeft voor zijn vier hectare land uit een erfenis. Hier komen nog huisjes voor de verhuur, mijn huis wordt dubbellaags een verdieping er op dus, de plek voor de windmolen is de fundering bijna klaar dan ben ik zelf voorzienig qua stroom. Komt nog een grote watertank er zijn dus plannen zat. Dat kan een heel mooi plekkie worden als het allemaal klaar is.

Morgen de auto afgetankt afgeven en die kan ook wel een wasbeurtje gebruiken na vandaag. Wat een stof en zout want alles smaakt naar dat witte goedje. En met de brandslang is die zo weg schoon. In de fout gaan valt hier niet mee er is diesel of benzine. Dan de vis spullen die kunnen uit elkaar en moeten dan drogen.

Vanavond geen BBQ maar chinees. We hebben nog zoveel over van gister dat we nog een staartje over houden voor morgen. Dan is het een beetje relaxt de koffers vast inpakken. Jammer hoor ik gaat naar huis en Marco plakt er nog drie weken Curaçao aan. Samen met zijn zoon die dan overkomt. Ik heb een heerlijke visvakantie beleeft. Weer vrienden gemaakt en hele leuke mensen ontmoet. Ik kan nog wel vier weken blijven.

De filmpies zijn dus wel bekeken..