Vissen in je korte broek dag 9
Allereerst iedereen Happy NewYear en Tight Lines voor 2026. We gaan vandaag donderdag 1 januari 2026 wat later dan we gewent zijn naar de haven op de rand van Kranenburg richting Salina. Dat is zo’n tien minuten rijden naar de andere kant van de stad. We hebben er al een keertje gekeken en ook al eens gevist maar nadat we die al drie generatie wonende local zal hem “de pensionaris” noemen wat ben zijn naam vergeten. We komen hem nogal eens tegen hier op het eiland tijdens onze vissessies en hebben steeds een leuk gesprek met hem. We hebben hem zien vissen hier van de week toen we terug kwamen van de hengelsportzaak dus we weten nu wat we moeten doen. Het is een bekende stek onder vissende bewoners en allemaal al ze langs komen proberen ze het toch hier nog ff horen we van hem. Dat verhaal ken ik wel er zijn stekken die je gewoonweg eventjes probeer als je aan het vissen ben. Die zijn gewoonweg hot spots dat heb ik thuis ook. Nooit overslaan altijd ff proberen.
Ik gaat het proberen bij het sluisje wat vanaf de haven onder de weg doorloopt en Marco gaat proberen een Tarpon te vangen het meertje. Want die zitten er zegt de pensionaris. Ik heb er eergisteren nog eentje verspeelt. Hij wil ze niet eens vangen want ze zijn niet eetbaar maar Marco heeft op deze krachtpatsers zijn zinnen gezet deze vakantie er eentje te vangen. Dat is in al die jaren dat die hier komt nog nooit gelukt en dit jaar moet dat dus gebeuren. Blij dat ik er getuige van mag zijn.
Alle vissen zijn hier heel moeilijk te vangen weten we van de pensionaris die we gisteren zagen vissen met levend aas. Dat ving die zelfs bij de zoutmijnen. Het zit er helemaal vol mee hier maar zelfs die valt het niet mee ze te vangen. die gevinde rakkers weten dus waar Abram de mosterd vandaan haalt.
En dat klopt wel, met de dropshot kan ik er geen eentje vangen. Heb er alle kleuren en grote van drie millimeter tot vijf centimeter aan gehangen maar er is alleen interesse in mijn warteltje net als bij ons vissen op die roofbleitjes van tien, twaalf centimeter die dan het dobbertje aanvallen i.p.v. de made aan de haak.
Ik gaat ons oud brood strooien in de stroom en uiteindelijk ziet ik dat het soort dat ik wil hebben het begint te eten. Er zitten hier wel vijf verschillende scholen visjes en die gestreepte zijn de beste aasvisjes weten we van de pensionaris maar die kan hij zelf niet vangen ook niet met een kruisnet hier. Die zijn supersnel. Als tweede in het rijtje beste aas zijn die met een lichte gele streep op de flank lijkt een beetje op een roofbleitje.
Maar na dik een uurtje aankloten heb ik dan toch eindelijk de eerste en gaat ik van haak wisselen. Aasvisje eraan en onder de balken gooien met een groot dropshot loodje. Zodat het visje net als de rest tegen de stroom in bijna stilstaat en zwemt. En jawel hoor al snel heb ik er iets aan hangen maar die wil je niet vangen. Alles wat er aan die vis zit is zwaar giftig en daar wordt je knap ziek van. Dan is je vakantie gedaan.
Weer de truck met het brood en ik kan al is het met moeite er nog een paar vangen en hup in de in de koelbox. En met flink brood strooien kan ik er daarna meer vangen. Waar onder ook hele mooi gekleurde. Maar daarin zijn die grote predators helemaal niet in geïnteresseerd. Ziet ze gewoon er om heen zwemmen.
Onze vriend de pensionaris vertelde al dat die stekelige vis je moet onthaken door er een emmer op te zetten zover dat je bij de haak kan zonder de vis aan te raken. Want de vis aanraken dan is het gedaan met je vakantie en hoop je dat je het ziekenhuis kan vinden. Want het is geen spartelen meer hoor wat een kracht heeft die vis. Die draait alle kanten op om je te kunnen steken. Bij Marco wil het ook niet vlotten. Zeker niet die Tarpon die boven aan zijn lijstje staat. Wel steeds na de eerste worp met kunstaas wel vijf, zes volgers van dikke veertigers. De vissen die we vangen om ’s avonds op onze barbecue te gooien maar dan wat groter. Maar al na de tweede worp zijn het er twee of drie en daarna kennen ze het kunstaas wel. Veel wisselen dus en steeds anders binnen draaien.
Terwijl ik er een aasvisje aandoet en in wil gooien jagen er net wat grote vissen dik in de tachtig centimeter door de school visjes heen en ik gooi direct mijn visje er tussen. Jawel hoor één van die dikke gasten pakt mijn aasvisje en schiet gelijk de sluisje in met dopschot loodje en al. Dat loodje moet wel want het stroomt er zo hard dat ik dat visje anders nooit in de stroom kan houden tussen de andere visjes. Ik wacht ff maar de lijn blijft lopen en ik weet niet hoe het er onder de weg er uit ziet. Ik laat strak lopen en slaat hard aan. Immers als we zien voor onze voeten als zo’n vis die ik wil vangen een aasvisje grijpt die in één keer is verdwenen. De haak moet door het visje hen geslagen wordt en jawel hoor, hangen ik kan aan de bak. Wat en bruut geweld aan de andere kant van de lijn. Een paar meter kan ik winnen om weer een metertje te verliezen maar dan schiet de haak los en ik ziet het aasvisje met de stroom meekomen vanonder het sluisje. Wat een deceptie. Weer een grote vis die ik verspeel. De zoveelste deze week. Dat doet pijn en die adrenaline stoot duurt nog wel ff. Die dreunt nog een paar uur door en weer zal ik vannacht over een kromme stok dromen.
Met de overgebleven aasvisjes krijg ik geen beet meer terwijl ze vaak genoeg door de school visjes knallen maar in het helder water zien we dat ze mijn visje met haak gewoon negeren terwijl de visjes er om heen de sjaak zijn. Wel weer zo’n gestekelde ridder. Dat dan weer wel dus uitkijken met onthaken. Ik heb net gewoon geluk gehad dat er meerdere tegelijkertijd door de school heen joegen en er eentje zich vergiste en mijn aasvisje met haak greep. We houden het voor gezien op deze stek. Het wordt ook knap warm we gaan richting strand waar in ieder geval een strak windje staat. We komen het zeker nog een keertje proberen want honderden visje die in de stroming staan en er zo af en toe van die grote vissen door knallen is alleen al een gaaf gezicht en dat allemaal op twee meter voor je voeten. Dan zie je dat er heel wat aanvallen moeten gebeuren voordat die er weer eentje hebben.
We gaan weer naar dat gepen plekje waar we zo succesvol waren twee dagen geleden. Na een paar uur vissen zonder succes willen we aanbeten voelen en dan maar gepen vangen dus. Dat is ook gaaf. Daar was elke worp raak. Dat is aan de andere kant van Kralendijk net voorbij de zoutmijn ook aan de West kant van Bonaire.
Als we er aan komen vandaag zijn er ook veel duikers maar de meesten komen het water uit. Want als ze er al snorkelend over je stek heen zwemmen moeten we weer eventjes wachten op aanbeten. Maar daarna is elke worp enkele aanbeten totdat er eentje blijft plakken.
Ik begin eerst met een klein poppertje. En dat gaat verrassend goed. Want ik ben bijna door mijn delta visjes heen. Heb er nog eentje zonder puntje met dat schoepje op zijn staart. Gelukkig heb ik er flink wat van meegenomen maar liggen nu nog in het huisje ziet ik. De dozen met pluggen zijn eigenlijk nog niet open geweest. Nog maar een enkele keer uitgeprobeerd maat tot nu toe zonder succes. Maar na tientallen gepen en een veelal meer aan missers eindelijk een vis voor de BBQ vanavond ons avondeten want vandaag nieuwjaarsdag zal er niets open zijn op Bonaire.
Het is hier een en al duikscholen en eigenlijk langs de gehele kust is niet meer te vissen na tien uur. Waar je er niet vanaf de kant in kan liggen de boten me tientallen duikers. We spreken net een Nederlandse schone die hier woont en me mooie onderwater beelden laat zien van dolfijnen. Volgens haar zijn dat allemaal sukkels die duikers. Ze maken veel te veel herrie. Springen met z’n allen van die boten, zwemmen in colonne en als dan de voorste wat ziet gaat die er boven op zwemmen. Die anderen zijn dan allemaal te laat. Zo dom. We nemen het zomaar aan want ik heb helemaal niets met zwemmen laat staan duiken. Wel eens geprobeerd hoor te snorkelen in Indonesië maar ik dronk de gehele Atlantische Oceaan op. En zo’n dort had ik nu ook weer niet. Sterker nog van dat zoute water krijg je alleen maar meer dorst.
De dozen met pluggen zijn eigenlijk nog niet open geweest. Maar na tientallen gepen aanvallen en een veelal meer aan missers eindelijk een vis voor de BBQ vanavond ons avond eten want vandaag zal er niets open zijn op Bonaire.
Wanneer je kunstaas het water raakt ver weg richting talud naar het diepe springen er meters vandaan je popper de gepen in de lucht. Die horen wat vallen en vallen het dan met z’n allen aan. De ene na de andere zware tik voel je dan. Als je er gericht op zou vissen bijvoorbeeld een Abberdeen haakje met een dobber en een reepje vis er onderaan dan vang je er geen tientallen maar een veelvoud daarvan in en half uurtje.
Je moet ze van ver halen en je verliest er dan vaak eentje maar direct pakt een andere dan het kunstaas. Zijn maatjes volgen hun gehaakte vriend steeds tot aan de kant. Misschien verliest die zijn maaltijd wel dan duikt de rest er bovenop.
Linkerfoto is de zoutmijn te zien daar waar de schepen komen te liggen en met een dikke transportband komt dan het zout vanaf de andere kant van de weg waar de zoutvelden liggen. Op de rechter foto de andere kant op kijkend ziet je de doorgang naar de zoutvelden.
Dan toch ook nog wat voor ons avond maaltje ook. Daar zijn we intussen aan verslaafd geraakt. Heerlijk zo uit het water schoon maken en op het houtskool vuur. Veel lekkerder dan die droge zooi in een restaurant en we vergeten dan maar de groente en frietjes. We nemen wel een visje extra tot ons.
Maar dan komt er een familie chinezen naast ons staan die ons goed zien vangen en gelijk lopen de langste drastisch terug. Zal niet aan die gasten liggen maar we vangen nu zo nu en dan een geep i.p.v. elke worp een tiental aanvallen te moeten pareren. Ik gaat wisselen van kunstaas naar reepjes vis onder en langzaam zinkende Bomberta dobber van 50gram. Daar gooi ik met gemak 90 meter mee met windje mee. Dat is spektakulair daar een aanbeet te krijgen op de rand naar het diepe. Eventjes langzaam laten zakken en meestal is het dan al raak. Zo niet schokkend, gelijdelijk, met rukjes, snel, langzaam binnen draaien telkens anders en onderweg wordt het reepje vis dan zeker gegrepen. Maar we en inclusief die chinezen zijn de vangsten plotseling veel minder geworden. Zo nu en dan een geep.
Daarom is goed schoeisel essentieel hier met vissen. En dat zou ik maar doen want als je per ongeluk op zon stekelige rakker stapt en die naalden door je zool van je schoen steken dan kan je de rest van je vakantie uitzieken na een bezoekje aan het ziekenhuis. Marco prikt een lege op een schelp om hem van dicht bij te laten zien. Ik maak de vissen vast schoon terwijl Marco vast naar de auto gaat. Als ik het dan toch niet kan laten en nog twee keer ingooi met de laatste reepjes geep en toch nog eentje kan vangen. Draai ik me om en is de emmer ondersteboven geraakt door een golf. Heel de inhoud is weg. Het water komt over de stenen heen en stroomt dan best wel hard achter ons weg richting die uitgang naar zee links van me. Gelukkig ligt het mes er nog wel onder water. Dat wordt dus maar één geep voor vanavond.
We krijgen trek en gaan naar een eetstalletje. Er zit een Hollander in die vorig jaar is getrouwd in juni toevallig de warmste dag met 30 graden in Nederland. Stond er vorig jaar een fooien mand om zijn trouwdag te bekostigen op de plank bij het stalletje. Zijn vrouw staat nu achter de kachel en hij helpt de klanten voor het stalletje en praatjes heeft die zat. Een waterval aan woorden over de beste broodjes van Bonaire. Hij heeft twee soorten broodjes en vraagt aan zijn vrouw of er nog twee zijn. Want hij staat hier van tien tot drie uur en het is al half vier.
Jawel hoor de laatste twee zijn voor ons en na ons worden klanten inderdaad weggestuurd. Hij heeft broodjes met beef en vis. Die vis is en plaag op Bonaire de Lion Fisch of Koraalduivel die eet het koraal op en heel veel broed en jonge vis. Hij steekt een heel verhaal op maar voor mij onbekende story dus komt die tot de conclusie dat ik dan beter de hamburger kan nemen. Zeker als ik dan hoor dat zo’n broodje 38 dollar kost. De twee broodje beef krijgen we voor 35,75 dollar. Marco die de pot vandaag bij zich heeft zegt gelijk van mij geen fooi dit jaar want heb een jaar geleden al gedoneerd voor je bruiloft. Ja ja, zeg ik dan het valt natuurlijk niet me om wat over te houden met deze prijzen voor een broodje. Maar vele malen horen we dat die broodjes de lekkerst zijn van heel Bonaire. Als ik vraag aan kokkie of ze er lang op heeft moeten oefenen zit daar toch jaren recherche in moet ze lachen. Als die vis dan zo’n plaag is zouden ze die broodjes gratis moeten weg geven opper ik dan maar nee dat gaat niet. Thuis natuurlijk ff opgezocht.
De naam koraalduivel (Spaans: pez león, Engels: lion fish; “leeuwvis”) verwijst meestal naar schorpioenvissen van het geslacht Pterois. De taxonomie van de schorpioenvissen is echter nogal ingewikkeld en er bestaat geen consensus over. Verder wordt de Nederlandse naam koraalduivel ook wel gebruikt voor vissen uit andere geslachten van de Scorpaenidae zoals Parapterois, Brachypterois, Dendrochirus en Ebosia.
De koraalduivel is een tropische vis die oorspronkelijk alleen in de wateren van de Indische en Grote Oceaan voorkwam, maar vermoedelijk door uitgezette huisdieren ook in de Caraïbische Zee en de Rode Zee en de Noord-Atlantische kust van de Verenigde Staten zijn terechtgekomen. Ook komen ze bijvoorbeeld voor in de Middellandse Zee. In al die locaties vormen ze een groot gevaar voor andere vissen aangezien de koraalduivel alle jonge vissen eet. Er zijn speciale programma’s opgesteld om dit dier te bejagen in de gebieden waar hij van oorsprong niet thuishoort of roofdieren zoals de tandbaarzen en barracuda’s te ’trainen’ om de koraalduivel te bejagen.
Sinds 1971 is speervissen op Bonaire streng verboden. Maar op de koraalduivel mogen lokale mensen met de speciale ELF-speer jagen, waarvoor ze een vergunning hebben.
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Dan plotseling een klere herrie. Komt er een propelor vliegtuigje vlak over ons heen scheren. Zitten we voor de landingsbaan en achter ons net over de weg heen is de landingsbaan. We schrikken ons een hoedje.
Met wat zout en peper er over heen te hebben gestrooid is dit goed te doen. Beetje veel vet blijft er achter en ik heb wel wat doekjes nodig om mijn handen weer schoon te krijgen. Snap nu ook dat de meeste broodjes worden ingepakt en in de auto of thuis worden opgegeten want binnen no time ziet alles zwart van die dikke grote vliegen. Toch staat er een grote stapel zeker een meter hoog van die bordjes. Dus er worden heel wat broodjes verkocht hier op het strand van tien tot drie uur.
We gaan een biertje doen thuis om dat allemaal weg te spoelen en wachten op ons uurtje voor de duister invalt. We moeten ons avond eten nog vangen want restaurants zijn niet open vandaag de eesrte dag van het nieuwe jaar. We wachten eigenlijk te lang weer door dat heerlijke koude biertje thuis dus zijn we eigenlijk een half uurtje te laat bij het water terwijl het naast ons huis is. Er zitten twee buren tussen. En op de hoek aan het water bivakkeren Remco, Mischa en dochterlief Lola uit Nunen. Die hebben we al ontmoet toen we tegelijkertijd aankwamen alweer zeven dagen geleden. Wat gaat de dagen toch altijd snel op vakantie
Als we de hoek omlopen wordt Marco gelijk aangesproken door en laten ze filmpjes zien van springende tonijnen en zwaardvissen een 60 meter uit de kant tussen de boeitjes waar de bootjes aan vast liggen 40 meter voor die diepe rand die je kan zien waar het water in eens donker blauw is tot aan het zwart toe
Ik krijg van Remco een paar dagen later de filmpjes als die komt kijken of voor volgende keer ons huisje wat is om te huren. Je ziet grote vissen door het water knallen maar daar onder moeten er nog veel mer zwemmen. Want de aasvis zie je overal springen en het water bruist gewoonweg in grote cirkels terwijl de kraanvogels van bovenaf zich er aan te goed doen en duiken in de scholen visjes. Wat een spektakel weer. Remco bedankt voor die filmpjes.
De eerste worp is alweer gelijk bingo eerst nog een misser maar dan is de eerste binnen. We kunnen wat eten zo dadelijk. En terwijl Marco nog boven aanstaat der filmpjes te bekijken krijg ik heel ver weg weer een verschrikkelijk beuk er op de tweede worp. Dat is zeker een grotere vis maar het komt best wel makkelijk mee. Zal dus wel weer zo’n zelfde vis zijn maar een dikke 25 meter van me vandaan op het ondiepe gaat in en keer de lijn naar rechts een witte streep achter latende in het water en een gierend slip. En die staat best wel stevig vast veel zwaarder afgesteld als thuis. Dat is hier wel nodig want een vis van veertig centimeter knalt er door heen waar een sterke dikke metersnoek op het Haringvliet moeite mee heeft.
En dan moet ik alle zalen bij zetten. Achter hoor ik Marco en de buren roepen want de vis heeft zich inmiddels laten zien. Het is een barracuda. En wel een hele grote van zeker anderhalve meter of meer en die springt heel hoog in de lucht met mijn wiebelen de lijn te zien in het tegenlicht. Hoor later van de gasten zeker anderhalve meter sprongen want zo groot was die vis minstens ook. De buren, locals die op het strandje liggen, op de steigers van de duikschool aan de rechterkant en van restaurant Sebastiaans die een lange pier in het water hebben staan. Allemaal en hoor ik ze. Je neemt elke seconden nog langzamer in je op als een slow motion film eigenlijk en het staat in je geheugen gegrift voor altijd. Elke sprong weer.
De vis knalt door het water voor ons heen en weer een witte streep achterlatende van de vislijn. Mijn hengel staat hoepeltje rond en de vis blijft springen. Wat is dat en gaaf een gezicht en later ben ik er blij om. Heb ik hem toch gezien en dikke lol natuurlijk. Mijn adrenaline en zeker mijn hartslag knalt omhoog. Want na een vijftal sprongen schiet hij los. Wat een domper weer. Dan weet je het gelijk dat gevoel van een knappende vislijn aan een vluchtende vis herken ik jammer genoeg wel van het Haringvliet thuis. En als dank gelijk erna een triomfantelijke nog hogere sprong met daht ik toch tye zien een salto zeker die zeker een tien waard opgeleverd zou hebben lacht die me uit en weg issie. Wat een adrenaline stoot was dat dan, en achter me alle mensen ook. Wat een geweld was dat. En wat een capriolen boven water. Ik heb zelden zulke sprongen gezien zelfs niet van forellen maar die springen ook makkelijk twee maal hun lengte boven water.
En terwijl ik apathisch volledig geïnddocioneerd mijn lijn weer indraait krijg ik zowaar weer een dreun er op. Hoe bestaat het. Staat je een dikke vis te drillen en denk je aan lijnbreuk maar dan toch nog een aanbeet. En dat nog in de kolken van die barracuda. Heb je er weer eentje roept Marco maar deze kan ik wel binnen draaien. We hebben beide vanavond wat te eten dus. De lijn is dus niet door gebeten maar de haak los geschoten. Het leek echt lijnbreuk zo voelt het in een keer geen contact met de vis meer maar mijn vooraf gehavende delta visje heb ik dus terug. Nog steeds Remco, Mischa en Lola met hun telefoon in de hand achter me. Die hebben Marco de filmpjes laten zien. Ik vraag aan Lola of mijn perikelen er op staan maar ik heb het niet gefilmd zegt ze dan. Wat vindt ik dat jammer. Maar ik heb alles gezien hoor en dat staat voor eeuwig gegrift in mijn hoofd. Dat dan dus dan weer wel. Vergeet ik niet meer hoor zegt ze dan heel lief.
Net in de duister voor dat het donker word krijgen we geen aanbeten meer. Elke avond hetzelfde alsof de knop uit gaat. We nokken af en gaan de BBQ aanzetten. Morgen weer een dag
Wat een dag vandaag. Zal ik niet snel meer vergeten. Twee zulke grote vissen verspelen. Heb ze in ieder geval gezien. En dat is wel anders geweest deze week. Wel vreemd dat je steeds bij de eerste of tweede worp de grootste vis haakt. We hebben gelukkig nog een weekje. Hoop dat ik de slaap kan vatten zo dadelijk..
De barracuda dus toch aan de haak gehad en een uitgebogen haak is het bewijs. Ik heb toch nog kunnen slapen hoor.
