NK streetfishing 2025 Haarlem

Van Renzo van Berkum de tip gekregen om de auto in de parkeergarage te zetten bij het station ( https://bassbuster.nl/2021/07/13/vissen-met-tygo/ ). Dat was een hele goede tip. Van te voren aanmelden dan staat je daar de gehele dag voor 15€ i.p.v. 26,80 dat we vorige week betaalden. En dat wisten er dus meer. We zien er enkele mede hengelaars als we aankomen die zich al aan het omkleden en voorbereiden zijn.

Als we ons aanmelden in Renzo ons net voor. Wat leuk dat die er ook is. Die is met zijn maatje direct geplaatst op nummer achttien. Ze hebben vorige week ook voor gevist en een baars plekje gevonden. Nee verklappen doen ze die niet. Wel maken we voor volgend jaar weer eens een afspraak om te vissen in ons delta gebied. Dat staat.

Langzaam druppelen al onze concurrenten voor vandaag binnen in Grand Café Brinkman. Iedereen trekt gelijk zijn dikke bovenkleding uit. Want wat is het buiten guur en koud terwijl het hier heerlijk warm is.

We gaan er al steeds meer teams herkennen. Namen is nog wat lastig maar dat geld ook voor de tegenpartij neem ik aan. Freek Schoonderwaldt van BaitNation heeft er het volle vertrouwen in. Aan de dikke snoekbaarzen die ze met voor vissen hebben gevangen en zelfs een baars plek gevonden net als Renzo van Berkum met zijn maatje Mark van de Weerd en Arthur Langstraat die samen met zijn zoon mee vist. Die hebben dus hun huiswerk gemaakt. Natuurlijk zijn het geduchte NL teams streetfishing koppels Daniel Weyers en Dennis Nijenhuis er ook bij net als Gerben Jorritsma met zijn maatje. Die doen al zolang mee met dit spelletje die hoef je niets meer wijs te maken. Die hebben al menig WK meegemaakt om ons land te vertegenwoordigen.

Alisha neemt nog een de belangrijkste punten met ons door en er zijn bruggen waar je niet vanaf mag vissen. Wel bij een fietspad die onder een viaduct door gaat waar dat dan ook mag zijn. Misschien wel handig om op een scherm een plattegrond te projecteren. Want de meesten komen hier niet vandaan en zouden niet weten waar die brug etc. dan ook is. We zien het wel en met zoveel controle komen we daar vanzelf wel achter.

Wegens dat er markt is starten we op de “Gedempte Gracht” al bij het kanaal “Spaarne” in zicht met de grote kerk op de achtergrond voor een sfeerplaatje. Er moet natuurlijk een groepsplaatje worden geschoten en dat gaat nu niet op de grote markt doordat er marktlui hun waren staan aan te prijzen in die gure koude weer.

Het parcours is best wel groot en dat loop je niet zomaar ff af. Het is heel belangrijk van te voren een plan te maken. Meer dan de helft neemt dat altijd bloed serieus en als dan de toeter gaat dan moeten sommige hoor ik van Daniel Weyers een half uur rennen om als eerste op hun uitgekozen stek aan te komen. Daniel heft zelfs gisteravond nog gevist weliswaar zonder haken of de snoeken opgestapeld lagen in zijn slootje. Gisteren nog enkele snoeken er aan de gehad. Je hoefde maar de spinner door de school aasvis heen te trekken en meerdere snoeken volgde het kunstaas horen we later.

Het is altijd weer een zenuwachtig gedoe. Iedereen wil als eerste gaan rennen. De wedstrijd duurt van tien uur tot drie uur maar elke minuut dat het aas niet op de juiste plek ligt valt er niets te vangen laat staan op te meten. Dus de cracks die al vele malen hebben voor gevist hebben en dit niet de eerste wedstrijd voor ze is in Haarlem en dus weten waar ze de mosterd moeten halen staan vooraan te trappelen van ongeduld.

Naast me staan ouders die hun zoon of dochter vanmorgen hebben gebracht. Zo ook een moeder uit Friesland. Dat lijkt ver maar die heeft er net zo lang over gedaan om hier te komen als wij dat hebben gedaan. Ik vraag of de professionele fotograaf daar blijft staan midden op de straat. Wil je me er niet op hebben dan want dan gaat ik wat naar achteren maar dat wil ik dus juist wel voor het filmpie zeg ik dan en stap twee passen naar achteren. En dan gaat het ineens snel. De toeter gaat een minuut te vroeg. Altijd weer ben je bijna te laat om op start te drukken op mijn fototoestelletje maar het is weer gelukt.

Ik film altijd de start. Die fotograaf heeft wel lef om daar zo laag te gaan zitten. Alles voor een leuk filmpje en plaatje. Dit is een schermafbeelding van het filmpje van mij. Het staat op de Fb pagina van me te vragen om een duimpje.

Wij willen eigenlijk starten waar ik dat snoekbaarsje ving vorige week of de stek bij die groene draaibrug waar we twee baarzen fopten.

Maar wat schets onze verbazing als we bij de groene brug aankomen dan is iedereen doorgelopen. Dus we beginnen hier. Dat begint verdomd goed te lijken op onze wedstrijd in Dordrecht. Toen was ook iedereen doorgelopen en ving ik een dikke snoek bij de tweede worp in de eerste de beste sloot ( https://bassbuster.nl/2025/10/11/we-komen-3cm-te-kort/ ). Maar de twee die voor ons lopen denken er hetzelfde over. Dus gaan we echt naaste de brug staan. Wetende dat een kleine veertien meter voor de brug er een ondiepte is van de boten die daar gas geven als ze de draaibrug doorkomen om de bocht te nemen naar de volgende brug. Dat is het voordeel van voorvissen. Maar daar staan die twee andere medevissers al. We moeten zelfs even een halve meter uit elkaar vindt een strenge controleur op de fiets. Soort van bromsnor type. Tien meter uit elkaar heren. De jongens vertrekken al eerder maar na een klein uurtje met van alles soorten kunstaas alles uitgevist te hebben houden wij het hier ook voor gezien.

Bij de volgende brug “De Lange Brug” is eigenlijk een kruispunt. Links voor de brug waar ik vorige week dat snoekbaarsje ving gaat dat ondiepe water richting centrum en dat rechte water op de foto naar de “Leidse Vaart”. Aan de overkant daar is het druk en die twee op mijn “plekkie” daar ziet het niet naar uit dat die gaan vertrekken. We zien er ook velen die richting die woonboten lopen aan de overkant na die hefbrug. We veranderen ons plan en gaan richting de Leidsevaart.

Dus na een uurtje een tenniselleboog te hebben gegooid en menig shadje, enkele blinker soorten en dropshot gewichtjes prijs te hebben gegeven aan deze stek. We vertrekken hier na een heerlijke warme bak koffie gescoord door Wim bij een vis restaurant aan de overkant van de weg Fishbar Monk met een wel hele vriendelijke bediening.

We slaan toch maar richting de Leidsevaart af, lopende langs de Kampervest en Gasthuisvest. Want aan de overkant richting de woonboten op het Spaarne zien we wel heel veel vissers lopen. Wij dachten vorige week ook daar de mosterd te vinden. Later horen we dat bij een overhangende bloemenstruik bij één van die woonboten kleine baarsjes te vangen waren.

Maar in de Veste grachten is het amper een metertje diep in het midden. Wel donker water en we horen dan ook later van een controleur dat het normaliter veel helderder is. Dit water loopt naar de vestinggracht die we op het oog hebben. Steeds zeggen we weer we lopen in één keer door naar het wat bredere water de Leidsevaart nu maar kunnen toch steeds het niet laten zo’n bruggetje eventjes af te gooien op een verloren predator. Het wel moeilijk als we aan de Leidsevaart aankomen om geen gebakken vis te bestellen. Het is er druk en die cabine staat vol met mensen. Maar ik ben sterk en gaat verder met mijn smijtwerk. Het zou ook teveel tijd in beslag nemen met je beurt daar af te wachten.

We zien ook helemaal geen leven van aasvis of jagende watervogels want die moeten ook eten. Nee ik geloof niet dat er dan predators opgestapeld liggen om sowieso honderd hengelaars die met deze wedstrijd mee doen een pleziertje te gunnen. Ze liggen denk ik apathisch zonder enig interesse op de bodem en je moet em direct aangooien die nog er zijn. Boven op zijn kop dus zijn territorium. Nee zijn ambush plek. Want aasvis zien we ook niet hier in die sloten. We zien wel een heleboel lokale vissers en vooral jeugdige die voorbijkomen meestal op de fiets. Dus er wordt wel fanatiek gehengeld hier in Haarlem.

En terwijl ik weer op de alweer laatste brug staat voordat we weer bij kanaal Spaarne zijn en met een zwiep onder door naar de andere kant gooit smijt met mijn dropshot montage. Doet Wim dit keer een grote Mepps blinker aan de spelt en smijt die de vaart in over de lengte in het midden en boemm eindelijk een vastloper. Geen tik, geen dreun gewoon je denkt ik zit ergens aan vast zegt Wim dan later. Als een dweil komt die de eerste meters mee maar dan heeft die door dat er iets niet klopt. Drie vier keer gaat die er vandoor het lel door. Maar die aanvallen worden vakkundig gepareerd door mijn maatje met zijn ellenlange jaren ervaring met dit soort rakkers. Wat zijn we er blij mee. Het kan dus wel. Het is even lastig met die hoge kanten om de vis te netten maar met die lange steel lukt dat ons natuurlijk. En onder applaus van toeristen en bewoners die zijn gestopt en meekijken kunnen we de vis landen. Dat is altijd wel heel erg leuk van dat streetfishing en we moeten natuurlijk even op de foto. Zo zijn we ook bekende in Japan en China etc want verstaan doen we die luitjes niet die een vlaggetje volgen.

Alle kou ondanks zeven lagen kleding, zere voeten, een lamme werparm, gevoelloze vingers zijn we vergeten. Het kan dus wel en we weten van de andere vissers dat er bar weinig wordt gevangen. Zouden we ons nu in de top tien kunnen vissen wat onze droom is voor vandaag. Dan moeten we er zeker nog eentje bij vangen. Wie weet is het bijt uurtje hier op deze veste aangebroken. En weer vol met goede adrenaline stoot gaan we het laatste uurtje in. Zo vaak wordt het beslist in dat laatste kwartiertje. Daar weten we inmiddels alles van. ( https://bassbuster.nl/2024/06/15/yamaha-pro-fishing-cup-dag-1/ ) We hebben al eens in de laatste minuut de winnende baars gevangen van 51cm.

We zijn weer terug ter hoogte van de parkeergarage waart we vorige week stonden. Maar op de kade is het druk en boven op de brug daar kan je eigenlijk niet goed vissen. Dus draaien we ons om en steken de weg weer terug over. Voor het politie bureau vissen we de laatste tien minuten vol zonder succes dus. Jammer.

We besluiten eerst weer naar het station te lopen om onze spullen in de auto te gooien. Mijn rugtas is half zo vol als vorige keer dat leer je wel maar ben toch blij als alles in de auto ligt en we onbepakt naar de Grote Markt toe kunnen lopen. Het meetlint en de armband weer inleveren bij Tobias en ons opwarmen boven in Grand Café Brinkman met een hapje en een drankje. Naar alle sterke verhalen luisteren en wij kennen ook nog wel wat anekdote om er aan toe te voegen.

Het is een verademing als we binnen stappen en een deel van de kleding uit te kunnen trekken. Wat was het koud vandaag. Ben uitgenodigd om de laatste anderhalve week van dit jaar op Bonaire te komen vissen en ik weet nu al dat dat goed gaat komen. Het was afzien vandaag qua klimaat komt natuurlijk bij dat we de vis niet konden vinden. Op de plekken waar we ze wel vingen vorige week daar blinkten ze vandaag uit in afwezigheid, ze waren vandaag voor ons in ieder geval niet te vinden. Maar daar hadden meerdere teams last van. Daniel gisteravond nog op zijn gevonden stek enkele snoeken aan een haakloze spinner gehad en vandaag was zijn uitgekozen water rimpelloos. Alle predators stonden op uit waarschijnlijk door de weersverandering. Het zou vanavond zelfs gaan sneeuwen.

Dan nog een aandoenlijk moment voor onze TV BN’r die onze Haagse vriend moet doen vergeten en het programma VisTV naar een hoger plan moet trekken. Die moet geregeld op de foto met jeugdige kijkers.

Rest nog de uitslag en met onze 74cm komen we terecht op de zeventiende plek. Wat jammer dat we geen baarsje konden scoren maar aan de andere kant laten we gerenommeerde vissers onze hielen zien. Zo slecht hebben we het dus niet gedaan onder de vijftig koppels. Maar 35 koppels hebben wat kunnen vangen van de vijftig. Dat zijn dus minimaal 30 hengels met kunstaas want de meeste teams hebben maar één vis kunnen aanbieden net als wij die zes uur geen beet hebben gehad. Van de punten telling snap ik niet zoveel en kan het ook niet uit leggen want er is niets over te vinden.

Ze vertellen ons wat ze hebben gedaan. Anders dan het merendeel van de concurrentie zochten Daud en Jeffrey direct een bewezen snoekstek op in een verre uithoek van het parcours. “Werpend met groot kunstaas haakte ik al snel een grote vis, maar die schoot helaas los”, blikt Daud terug. “Binnen een kwartier was het alsnog raak en een half uur later ving ik de tweede grote snoek – beiden op een kleine shad die ik heel traag viste. Met deze vangsten ‘op zak’ schakelden we over op baars, maar dat liep in eerste instantie voor geen meter. Ook bij andere deelnemers verliep het baarsvissen ronduit slecht. Op zichzelf niet verrassend, want ook de dagen voor de finale vielen de vangsten in Haarlem al tegen.” Jeffrey en ik kennen veel van die hotspots ook goed, omdat we al jaren regelmatig in Haarlem vissen – soms samen, maar ook regelmatig afzonderlijk van elkaar.” Puttend uit hun Haarlemse stekkenkennis zochten Daud en zijn broer een plek op bij een brug in het centrum van de stad. Stijf onder de kant, tussen de woonboten en wal, ontdekten ze een grote school met baarzen. “Het duurde even voor we doorkregen dat onze softbaits – gemonteerd op lichte jigkopjes en shadjes variërend in lengte van 3,5 tot 10 centimeter – vaak wel tien tot vijftien tellen echt doodstil moesten hangen. Maar toen we die code eenmaal hadden gekraakt, liep de teller snel op. Onder een brug iets verderop vingen we vervolgens op dezelfde manier de laatste serie baarzen, waarmee de wedstrijd wonnen.”

Uitslag top-5

1. North Side Jigg Junkies, Jeffrey Kalschoven en Daud Kalschoven, 277 punten;
2. Pike hunters – Patrick Kosse en Pieter Weij, 248 punten;
3. Gebroeders Vis – Robin Portijk en Noa van den Borg, 206 punten;
4. Hosselbaars – Bart van de Walle en Johannes Elzinga, 181 punten;
5. Baldhead Predators – Remy Demouge en Ronald van Steijn, 153 punten.