Ik kon maar één dag het huisje bijboeken. Om tien uur komen de schoonmakers en dan moet ik wieberen. Maar dat kan uitgesteld worden naar twee uur.

Net ontbeten en het is alweer bijna negen uur. Eerst even even douchen en wachten op Matheu. Ik zag dat het huisje echt aan het water leeg was. Misschien kan ik daar in vandaag. Eerst de eigenaar vinden. Ik heb geen zin om met mijn spullen naar Kralendijk te slepen.n. Tis voor het eerst dat ik geroosterd brood eet met aardbeien jam. Wat is dat zoet zeg. Dan maar kaas op en warme boterham uit de rooster.

Het is de dag overleven lijkt het wel. Als je weet dat je langer moet blijven dan kan je er op instellen. Huur je een auto want voor mij is het prima ik vermaak me wel. Maar je kan eigenlijk niets organiseren.

Nu weten we ook waar de naam vandaan komt. Dan om tien uur krijg ik te horen dat ik om 19.50 kan vertrekken. Twee uur van te voren aanwezig zijn en Maurits brengt me om zes uur naar het vliegveld. Nieuwe gasten uit Canada voor mijn huisje komen om vier uur dus kan ik tot drie uur in de koelte blijven onder de overkapping. Koffers kunnen naar het kantoor. De rest maar op het strand bivakkeren. Nu maar hopen dat we kunnen landen op Schiphol en we niet in Duitsland moeten landen.

Ik zou wel wat lusten. Dus wandel ik naar de buren om te zien hoe laat die open gaan. Mijn koffers staan nu in het kantoor van Blanchi Koko want ze zijn mijn huisje schoon en klaar aan het maken voor de volgende bewoners. Maar mijn Canadese buren weten me te vertellen dat die Sebastian’s pas om half zes open gaat. Ik ben dorstig geworden dus gaat maar op zoek naar wat te drinken.

Als ik dan even aan het strandje zit onderweg naar de chinees. Want die is als enigste open hier aan deze kant van Kralendijk. Komt er weer proviand aan op het eiland. Ook het restaurant krijgt wat aangeleverd en dan ziet je hoe lang het duurt voordat die boot aan kan leggen bij de kade.

Ze vissen op mijn stekkie van deze twee weken. Wat zou ik graag de volgende keer hier met zo’n bootje te vissen.

Het is een beetje uitzingen van de tijd maar zo erg is dat niet hier in het zonnetje terwijl ze thuis in de sneeuw en ijzel zitten te kleumen.

Dan hoor ik toch dat ik vandaag nog gaat vertrekken. Ik hoop dat ik op Schiphol gaat landen. Om tien uur krijg ik te horen dat ik om 19.50 kan vertrekken. Twee uur van te voren aanwezig zijn en Marits brengt me om zes uur naar het vliegveld. Nieuwe gasten uit Canada voor mijn huisje komen om vier uur dus kan ik tot drie uur in de koelte blijven. De rest maar op het strand bivakkeren. Nu maar hopen dat we kunnen landen op Schiphol en we niet in Duitsland moeten landen.

Beste passagier, een korte update over vlucht OR365 van Bonaire naar Amsterdam, vandaag 06 januari. De vertrektijd van je vlucht wordt 19:50 uur. Als je verblijft in een hotel is de ophaaltijd als volgt: Chogogo 16h50, Bonaire Fun 16h50, Bonaire Village en Delfins 17h00, Plaza 17h20, Divi 17h20, Bloozz 17h20, Ocean Breeze 17h30. Zorg ervoor dat je minimaal 2 uur voor de nieuwe vertrektijd bent ingecheckt en je bagage hebt afgegeven. Wij houden je op de hoogte per SMS. Onze excuses. Groet, TUI fly

Op hoop van zegen dat we zo dadelijk vertrekken en op Schiphol landen.

Als ik dan bij de chinees kom eerst maar wat te drinken nemen. Ik had er rekening mee gehouden maar na de schoonmakers helemaal vergeten wat te drinken mee te nemen uit de ijskast. Van mijn Canadese buren moet ik het ook niet hebben dus kom ik uitgedroogd bij de chinees aan. Dan is zo’n Polar biertje heerlijk.

Ik neem na overleg met mijn inmiddels Chinese vriendin een sateetje en wat garnalen in heel veel groente met wat rijst. Ze weet inmiddels wat ik zoek op de kaart en met wat improvisatie met de kok komen we er wel uit. Geen poespas maar graag garnalen in de schil met veel mogelijk knoflook en oelek. Heerlijk zijn ze. Goed gedaan.

Ik ben nog ruim op tijd terug hoor na die heerlijke koele dranken en wat te eten bij Blanchi Koko. Want Maurits moet de gasten halen die in ons huisje kruipen. Ik rijdt met hem mee naar het vliegveld want anders moet die over een uurtje mij weer weg brengen. Nee hoor geen probleem of ik nu hier zit te wachten of op het vliegveld.

Ik zit hier goed en na een uurtje kan ik de koffer afgeven.

Zit ik nog even te wachten voordat ik aan de beurt ben en Maurits staat bij de uitgang met zijn bordje.

Maar dan ziet ik allerlei busjes stoppen van Tui en gaat informatie inwinnen. Moet ik wachten op dat er tui op de bordjes waar nu BIA op staat komt te staan. Nee hoor je kan nu al inchecken zegt de vriendelijke dame. Dus ik ben onderweg.

Ik ben één van de eerste die door de douane is. Dat loopt daar vlotjes. Na een half uurtje kleed ik me om. Daar is de temperatuur ook wel naar. Kan je vast wennen zeker want die airco doet het prima hier in de wachtruimte.

Ik stap altijd als één van de laatste in. Je kan er nog lang genoeg zitten.

We vliegen nu wel over de oceaan heen en niet zoals op de heenreis over groenland, Canada en Amerika omdat één van de airco motoren kapot was. Had toen een waardeloze stoel veel te weinig ruimte voor mijn benen. Gelukkig een hele lieve buurvrouw die me toen wat ruimte gaf. Zag ze trouwens terug met instappen. Vroeg me of ik wat had gwvangen. Lief toch. Nu vandaag wel ruimte genoeg naast twee gezellige dames. En dan wordt er gevraagd of ik twee rijen wil opschuiven naar voren naast een heer en een dame. Gelukkig een hele kleine meneer dusse. Twee vriendinnen willen naast elkaar zitten en op die stoel heb ik nog meer been ruimte. Nu is het heerlijk zo vliegen en muziek aan van miijn I-pod. Zo nu en dan een filmpje kijken want van slapen komt niets terecht.

Neem toch weer die kip want rijst en zwarte bonnen is niets voor mij.

Ik zit in het middenpad aan de rechter buitenkant. Na de maaltijd is er weinig vertier te melden want het licht gaat op een zacht pitje en iedereen trekt een lap over zijn ogen. Zo ook mijn buren. Ik kan slecht slapen zittende in een krappe stoel. Dus een filmpje kijken en muziek luisteren. Ik heb een biertje op bij mijn eten maar mijn buurman een witte wijn. Die zakt zo nu en dan mijn kant op en vroeger zij ik dan. Heb je een kameel liggen beffen. Gelukkig draait die steeds weer snel de andere kant op. Om het uur komen z wel langs met een bekertje water. Ik kan die hele fles wel leeg drinken.

Ik heb al menig rondje gelopen in het vliegtuig. Het is er donker en het personeel vindt dat prima maar voordat ze het ontbijt gaan serveren een uurtje voor aankomst in Nederland is al verteld gisteravond na vertrek toen de lichten uit gingen. Dan neem ik het ervan en staat een dik half uurtje voor in bij de nooduitgang mijn benen te rekken. Met mijn lengte wel even nodig. Terwijl het hele vliegtuig ligt te snurken.

Ik vlieg over Sparks Lane heen.

Inmiddels 7 januari 2026 geworden.

Dat is mooi om acht uur vertrokken uit Bonaire Flamingo Airport en om negen uur op Schiphol Amsterdam. Er is vijf uur tijdsverschil.

Horen we later dat er niet veel vliegtuigen zijn geland vanmorgen. We hebben dus mazzel. De piloot vertelde in het vliegtuig al dat ze met westen wind in de rug zo over Engeland in één keer de daling mochten inzetten. We hoefden geen rondjes te draaien om op onze beurt te wachten.

Zo de telefoon kan van roaming af en gelijk stromen de berichten binnen. Henny kon nergens vinden wanneer we zouden landen en waar. Bij Tui ook niet en die denkt nog steeds dat ik op elf uur gaat landen. Henny durfde niet de weg op maar gelukkig wil Joep me komen ophalen. Die is net vertrokken uit Hellevoetsluis want zou pas om elf uur landen maar die staat al vast bij Hoogvliet. Doe maar rustig aan want mijn koffer heb ik nog niet. Gelukkig mag ik wel bij de douane uitgang mijn telefoon opladen anders kon ik niet eens het thuisfront verwittigen dat is er al ben. En gelukkig op Schiphol. Gisteren was er al een vliegtuig op Oostende geland en erger nog Frankfurt of Keulen kan ook zomaar. Joep heeft geen winterbanden en dan is rijden in Duitsland geen goed idee. Kom dan maar eens thuis zonder dat de treinen rijden. Bij de uitgang bagage band 21 zijn er wel twaalf douaniers in wording en daar wordt alles uitgelegd door die met twee of drie strepen op de schouder. Leuke tijd verdrijving voor mij maar als ik uitgang 22 pakt als mijn koffer eindelijk ziet op de band is daar helemaal niemand en kan ik zo doorlopen. Alles staat bij uitgang 21. En tegen de middag als ik dan rillend van de kou bij de koffie corner aan komt loop ik zo tegen Joep op die me net wil bellen waar die staat. Eerst maar ens een warme saucijs en een Hollands bakkie leut. Joep jongen dat je bedankt wordt dat weetege..

Ik heb moeite om wakker te blijven. Een nachtje overgeslagen natuurlijk. Ik denk aan een heerlijke kippetje of sudderlapjes want twee weken op een hamburger na vis gegeten. Wat denk je dat ik moet maken…

Zoals ik gister al voorspelde moeten we een paar keer toeteren en toeroepen als er dan toch leven komt achter het hek. Nee, nee ik was al wakker zat Bruno en we begroeten elkaar alsof we al jaren samen vissen.

Was een goed idee hoor ik dan om water in te vriezen in flesjes van je. Die hebben we toch en hoe kom je zo vroeg aan ijsblokjes hoe ze het normaal doen. En we hebben vanmiddag koud water te drinken.

Onderweg heeft het veel weg van een woestijn maar dan met lava als ondergrond. We zien ook zeker twee kilometer landinwaarts de riffen uit het verleden. Dat water zal niet zo hoog hebben gestaan denk ik. Eerder zal het eiland omhoog zijn gekomen maar zal dat eens navragen. Heb er een filmpje van geschoten te zien op mijn Fb pagina.

Na dik en anderhalf uurtje stapvoets hobbelen zijn we waar Bruno wil gaan vissen. In de verte nog verder noordwaarts zien we de windmolens staan ter hoogte van Boka Pamper waar we op nieuwjaarsdag bij het carbid schieten waren met die friezen. Dat was en leuke spontane ontmoeting. Want iedereen die je tegenkomt de locals en zeker de import zijn allemaal hel vriendelijk en gastvrij.

Ik wil hier ook en plug proberen maar zal er niet aan toe komen hem op de spelt te zetten. Dat delta visje is hier toch weer de favoriet.

Het valt weer niet mee over dat scherpe lava te klimmen. Lastig en vermoeiend ook. Heb er twee paar schoenen kapot gelopen en voor volgende keer neem ik werkschoenen mee. Zal ik aan moeten schaffen want die heb ik natuurlijk niet..

Als ik aankomt heeft Bruno er al eentje. En al na de eerste worp kan een redelijke vis mijn delta visje niet weerstaan en heb ik er ook eentje. Dat delta visje is weergaloos. Ik heb drie dozen kunstaas bij me maar vis voornamelijk met de Bomberta van 50gram en dat kleine witte gevaarte er anderhalve meter daar achteraan. Zo vang ik vandaag weer vlot de vissen beter nog dan die inktvis combinatie met een loodje ervoor van Bruno. We gaan zo dadelijk met het aas vissen onder de dobber. Nu zwemmen ze nog achter ons in een gat in de lavagrond.

Marco begint als eerste met een vis onder de dobber want ik vind het veel te leuk op die aasvissen te vissen. Wat een krachten hebben zulke vissen hier. Ze zijn veel sterker dan wat ik thuis gewent ben. Als ik dan terugloop terug naar de auto om mijn setje klaar te maken aan mijn tweede hengel vangt Marco twee inktvissen tegelijkertijd aan zijn aasvis.

Zelfs Bruno heeft dit nog noot gezien dat een inktvis wordt gevangen aan een aasvis laat staan twee tegelijkertijd. Wat een avontuur weer maken we mee. Nooit saai dus.

Dan heeft Marco een dikke aanbeet en de lijn schiet zo snel door het water richting diep dat hij te laat is om eerst de beugel open te zetten en wat lijn te geven. Daarna moet je de beugel weer terug zetten en de slip zo goed als dicht. Strak laten lopen en de haak zetten. Maar de vis heeft dat waarschijnlijk wat gevoeld want die heeft los gelaten. Marco heeft hem alleen gevoeld dus bij de aanbeet. Jammer hoor maar wanneer die zijn aasvis binnen haalt zien we pas hoe groot die barracuda is geweest. Bruno laat dat zien aan de aasvis de tanden staan zeker zes centimeter uit elkaar. En op het stalen onderlijntje zijn de beschadigingen te zien die aan flarden is dat die bek wel een halve meter groot moet zijn. Ook Bruno is onder de indruk dat moet een gigantische vis zijn geweest.

De grote barracuda of grote zeesnoek (Sphyraena barracuda) is een straalvinnige vis uit de familie van debarracuda’s (Sphyraenidae). De barracuda is gemiddeld 1,4 meter, maar kan een lengte bereiken van twee meter en een gewicht van 50 kilogram. Het lichaam van de vis heeft een langgerekte vorm. De grote kop heeft een bek met krachtige kaken, die zijn bezet met messcherpe tanden. De onderkaak steekt aan de voorkant iets uit. De vis is zilverachtig gekleurd met zwarte verticale strepen en kleinere stippen op het achterlichaam, en heeft een geprononceerde kaak. De vis heeft twee rugvinnen met in totaal zes stekels en negen vinstralen en één aarsvin met één stekel en tien vinstralen

De grote barracuda is een roofvis, die zich voedt met andere vissen en macrofauna, die hij opspoort met zijn scherpe ogen. Zijn voorkeur gaat uit naar vissen die in scholen leven. Hoe meer vissen bij elkaar, hoe makkelijker het is er een paar te vangen. De barracuda is niet echt kieskeurig met eten. Als larve voedt hij zich eerst met roeipootkreeftjes en schakelt al snel over op vislarven.

Deze soort komt voor in de Grote, Atlantische en Indische Oceaan. De grote barracuda is een zout- en brakwatervis die voorkomt in subtropische wateren. De soort is voornamelijk te vinden in ondiepe wateren en koraalriffen. De diepte waarop de soort voorkomt is maximaal 100 meter.

De grote barracuda is voor de beroepsvisserij van beperkt belang. De soms bijna 50 kilo zware vis wordt door hengelsporters in de VS genoemd als een furieuze vechter waarvan de eetbaarheid enigszins tegenvalt. De soort kan worden bezichtigd in sommige openbare aquaria. In het Caribische gebied wordt er overigens wel veel op de barracuda gevist.

In het wild kan het voorkomen dat een barracuda een mens bijt. Omdat de mens geen prooi is voor een barracuda blijft het vaak bij een beet. Dit soort incidenten komt vooral voor bij slecht zicht of als mensen naar de vissen toezwemmen.

Barracuda’s worden ook aangetrokken bij het speervissen. Dit levert gevaar als men in de buurt van barracuda’s komt. Het komt voor dat de dieren de persoon aanvallen die aan het speervissen is.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

We zien ook dat we goed zitten op dit puntje want er vaart heen en weer een bootje trollen met handlijnen. We zien ze er ook eentje vangen van een dikke meter. Ben wel jaloers. Wat zonde dat wij geen bootje hebben kunnen regelen met Laetitia en Matthieu van Pelican’s Nest. Volgend jaar beter regelen dus.

Dan zien we een wel hele grote vis verschijnen voor onze voeten. Zo te zien bruin van kleur bovenaf gezien en heeft de vorm van een tonijn. Die haalt makkelijk de twee meer en zwemt vlak langs mijn dobber en aasvis heen. Bruno weet ook niet zeker wat voor vis dat is en we zien hem richting Marco zijn aasvis zwemmen die drie meter rechts van me zit. Ik laat nog eventjes mijn aasvis zwemmen maar die zwemmen steeds weer naar het Rif om zich daarin te verstoppen. Ik til voor de zovele keer mijn vis er tussen vandaan trekken. Dan moet ik de spoel weer dicht zetten en kan dan de vis weer los trekken. Kan twee meer binnen trekken als de aasvis weer meekomt als ik dan bijna mijn hengel kwijt ben. Wat een dreun was dat dan de hengel een 200grams Penn stokje staat hoepeltje rond en met een paar meter lijn kwijt als ik losschiet van de vis. Hoe bestaat het dat de haak en dreg niet vast zitten aan die gigantische vis. Ook Bruno die naast me zit weet niet wat dat was voor vis dat was. Die is waarschijnlijk toch gedraaid en mijn aasvis dan heeft genomen waar die net langs zwom. Jammer, jammer weer. We hebben wel pech met die grote vissen vangen.

Met een pilker kan ik net als aan de oostzijde van het eiland bij de uitgang van de zoutplaten bij Blauwe Pan (Salina Abou) ook hier niets vangen. Krijg er wel een beuk op die weer los schiet. Mij achterlatend met een bijna rechte haak aan de achterste dreg. Maar na een half uurtje smijten stap als snel weer terug naar mijn vertrouwde Delta visje achter de bomberta. Waar ik er veel te weinig van heb meegenomen dus. Met windje mee heb je genoeg aan een bomberta van twintig of dertig gram. En dat gooit wel fijner denk ik met mijn Shakespeare 90grammer.

Wel zien we nog onder onze voeten langs de rotsen een dikke meter barracuda zwemmen. Ze zijn er dus wel. Maar er is geen interesse voor onze aasvissen. Wel raar want een barra is een standvis. Als die een jacht terrein heeft uitgekozen dulden ze geen andere rovers daar. Deze die we zien zwemmen is niet de vis die Marco er aanheeft gehad. Daar is die veel te klein voor.

Dan laat Bruno zien hoe je meet heremietkreeftjes vist. Ik heb het maar gefilmd voor een goede uitleg. Als eerste vangt die een paar Paroenvissen en we horen hem triomfantelijk blij zijn. Dit is de lekkerst vis en wil je die verkopen bij en restaurant dan krijg je er voor vier stuks 10 dollar. Dat zijn toch wel een paar biertjes. Als we zegen dat ik er gisteren eentje had twee keer zo groot kan hij er niet bij dat ik die heb terug gegooid.

Heremietkreeften of heremietkrabben (Paguroidea) zijn tienpotige kreeeftachtigen die bekend zijn om de gewoonte een slakkenhuisje te bewonen als bescherming voor het kwetsbare achterlijf. Er zijn over de wereld ongeveer vijfhonderd bekende heremietkreeftsoorten. Het merendeel leeft in water, maar er zijn ook enkele soorten bekend die op land leven. In Nederland en België is de bekendste soort de gewone heremietkreeft. De bekendste soort is wellicht de kokoskrab (Birgus latro), dit is ook de grootste vertegenwoordiger.

De heremietkreeft is bekend door het gebruik van een lege schelp, meestal een slakkenhuis, als bescherming voor het weke achterlijf. Er zijn echter ook variëteiten die wel een eigen schild als bescherming hebben.

Meerdere soorten heremietkreeften, zowel in het water als op het land, maken gebruik van “sociale netwerken” om nieuwe schelpen te vinden: wanneer een heremietkreeft een nieuwe, grotere schelp vindt, gaan verschillende andere individuen zich er rond verzamelen en vormen ze een soort wachtrij van groot naar klein. Wanneer een heremietkreeft aankomt die voldoende groot is voor de lege schelp, zet dit een kettingreactie in gang: de grootste kreeft betrekt de lege schelp, de tweede grootste kruipt snel in de pas verlaten schelp, enzovoort. Heremietkreeften die op het land leven bewerken de schelpen die ze vinden waardoor die lichter en ruimer worden. Omdat schelpen op het land eerder zeldzaam zijn, rukken de kreeften hun soortgenoten soms los uit hun schelp om zo zelf een grotere te kunnen krijgen. Ook bij die soorten verzamelen de kreeften zich. Kreeften die uit hun schelp worden gerukt en uiteindelijk met te kleine schelpen achterblijven, hebben dan meer kans om door een roofdier gegrepen te worden.

Ook in Nederland waargenomen

9-MEI-2025 – In 2023 werd voor het eerst een Harige heremietkreeft aangetroffen in de Oosterschelde. Een enkele waarneming in 2024 en twee nieuwe, recente waarnemingen dit jaar geven aan dat deze soort zich aan het vestigen is. De Harige heremietkreeft (Pagurus cuanensis) heeft een grote verspreiding en komt voor van westelijk Noorwegen tot Zuid-Afrika. Hoewel de soort dus zowel ten noorden als ten zuiden van Nederland voorkomt, is het aantal waarnemingen in ons deel van de Noordzee beperkt. Uit dieper water verder van de kust was de soort al bekend. Hij was onder andere gevonden tijdens een expeditie van ‘Duik de Noordzee Schoon’ in 2011 op het Nederlandse deel van de Doggersbank. Uit de kustwateren en de Zeeuwse Delta waren tot 2023 nog geen meldingen bekend.

De eerste waarneming van de Harige heremietkreeft in de Oosterschelde werd gedaan door sportduikers op 16 september 2023 bij de Zeelandbrug. Dit exemplaar zat in een klein schelpje van de Gewone wenteltrap (Epitonium clathrus) van maximaal anderhalve centimeter lang. Kort daarna, op 26 oktober 2023, werd eveneens bij de Zeelandbrug een exemplaar gevonden, ditmaal in een schelpje van de Japanse stekelhoren (Ocinebrellus inornata). Een jaar later, op 6 november 2024, werd bij de Plompe toren een exemplaar aangetroffen in een schelpje van een fuikhoren-soort. De recent gevonden exemplaren, op 12 april 2025 bij Burghsluis en 13 april bij de Plompe toren, leefden in een huisje van de Gewone alikruik (Littorina littorea) en eveneens in een huisje van een fuikhoren dat helemaal bedekt was met Zeekantwerk (Conopeum reticulum, een mosdiertje).

Hoewel het nu nog om enkele incidentele waarnemingen gaat, zou het goed kunnen dat deze soort bezig is zich in de Oosterschelde te vestigen. We willen sportduikers daarom alert maken op de aanwezigheid van deze soort en vragen alle waarnemingen door te geven. Dit kan via deANEMOON-webapp van Stichting Anemoon.

Hoe is deze nieuwe soort onder water te herkennen? De Harige heremietkreeft is, zoals zijn naam al aangeeft, harig. Dit valt vooral op bij de schaarpoten. Andere kenmerkende eigenschappen zijn de kleur van de antennes (bruin met witachtige ringetjes) en de oranje ring om de oogstelen, die aan de achterzijde is onderbroken. Daarnaast zijn de kleine antennes met waaiertjes tussen de ogen deels blauw. Hiermee is de Harige heremietkreeft goed te onderscheiden van de Gewone heremietkreeft (Pagurus bernhardus) en de Kleine heremietkreeft of Boksertje (Diogenes pugilator), waarbij deze kleurkenmerken ontbreken. De Harige heremietkreeft blijft daarnaast ook kleiner (lichaam tot drie centimeter) dan de Gewone heremietkreeft, die met afmetingen tot tien centimeter de grootste heremietkreeft van Noordwest Europa is. De Kleine heremietkreeft en de recent in de Oosterschelde aangetroffen soort Pagurus prideaux blijven onder de vijf centimeter.

In 2024 werd in de Oosterschelde nog een andere nieuwe heremietkreeft aangetroffen; Pagurus prideaux die samen leeft met de Mantelanemoon. De komst van twee nieuwe heremietkreeft-soorten in de Oosterschelde is opvallend, aangezien het met de Gewone heremietkreeft in de Oosterschelde niet goed gaat. Net zoals de dalende aantallen bij de Zeekreeft (Homarus gammarus) en de Zwarte oprolkreeft (Galathea squamifera), worden er steeds minder Gewone heremietkreeften aangetroffen. Het is daarom belangrijk alle heremietkreeft-soorten goed in de gaten te houden en te blijven monitoren.

Hij vangt nog een paar andere soorten maar die gaan vandaag terug nu die zoveel Paroenvissen kan vangen zoals de locals die noemen. Dat gebeurt nooit zeg Bruno. Soms eentje en bij hoge uitzondering vang je er twee. Dan over vissen verkopen aan het restaurant. Hij valt ook kreeften en duikend schelpdieren. Een kreeft krijgt die 25 dollar per kilo en ze eken zo’n twee drie kilo terwijl vriendjes van de eigenaar er 45 dollar voor krijgt. Daar is die verbolgen over. Want voor zijn onderhoud is die toch aangesloten op het water en dat is duur. Zonnepanelen heeft die al wel maar nog geen accu en de windmolen bij hem thuis is nog niet af. Maar beloofd die dat is volgend jaar af als jullie weer komen.

En terwijl we zo aan het ouwesexhossen (vind nog steeds dat ouwe hoeren niet kan) zijn gaat ineens mijn spoel van de molen lopen. We zijn gelijk alert en ik draai de spoel al dichter. Maar dan zien we de boosdoener en zien we een kraanvogel vliegen met een dobber achter zich aan. Bruno komt niet meer bij van het lachen. Dat heb ik ook nog nooit gezien. Jullie zijn wel een paar types zeg. Ik wil mijn kameraatje pakken maar de spoel loopt wel heel snel af. Kijk uit hoor zegt Bruno die vogel slikt hele vis zo dadelijk al vliegend door. Dus geef ik er en ruk aan en de vogel laat de vis los. Ik laat die maar even liggen want die vis ligt nu wel 250 meter ver de zee in. Op goed geluk en Sleep de vis heel langzaam weg terug.

Dan hoor ik dat grote Barracuda’s net als bij ons dikke snoeken een standplaats heeft. Die is dan meester over een stuk water waar die geen concurrentie duld. Deze die Marco miste was wel heel groot. Zouden we dan niet beter kunnen verkassen opper ik dan want op een grote vis is dan denk ik onze kans verkeken. Dat is een goed idee zegt Bruno dan.

Dus we gaan en paar honderd meter verderop zuidelijker vissen en zien daar in de middle of nowwhere nog twee wagens staan en een Jeep die rijdt net weg. Gelukkig zijn het duikers. Die zie je echt overal hier langs de kust. Ga je na negen uur vissen is er geen plekje meer waar ze niet zwemmen.

We moeten nu wel een endje lopen en dat valt niet mee over die scherpe punten van die lava. Ik doet met alles plan plan, rustig aan dus. Eerst wat drinken en de spullen naar de eerste rand brengen. Daar pakken Bruno en Marco het aan en brengen het naar de waterkant. Voordat ik er dan ben met mijn hengels heeft Bruno al een vis gevangen. Die gaat in het aquarium. Een

Dat Delta visje doet zijn werk weer en we hebben gelijk een paar aasvissen.

Als je de vis met dobber erin gooit dan weet die niet hoe snel die weer onder de kant wil komen. Die duikt dan het rif in en moet je die weer los trekken en opnieuw ingooien.

Marco zegt ik zou wel weer een nieuwe aasvis willen hebben deze doet het niet meer. De vissen die niet meer van deze wereld zijn gaan in de koelbox en zijn voor Bruno en zijn familie. zoveel zijn dat er niet want meestal krijgen we een gedeelte treug na een aanslag. Dan vang ik toch een nieuwe voor je zeg ik spontaan en de eerste worp vang ik er weer eentje op het delta visje. Puur mazzel natuurlijk maar Bruno moet er wel om lachen. Die vangt nu de ene na de andere gekleurde rifvis met zijn krabbenvlees. Maar die zijn ongeschikt als aasvissen zegt onze leermeester en gaan weer terug. Ik zit hier met professionals te vissen is zijn commentaar. Met je ik vang er wel ff eentje en dat gebeurt gewoon. We hebben het verschrikkelijk naar onze zin hier in het zonnetje. Heerlijk vissen.

We zitten eventjes een biertje te doen bij elkaar en onze hengels staat recht overeind met een open slip. Wat hoor ik toch zegt Bruno dan en Marco zegt jawel ik keek ook al naar mijn hengel en molen. De mijne staat naast me en dan ziet ik dat de spoel aan het leeg lopen is. Snel roep ik pak mijn kamera Marco. Maar met een biertje in zijn hand en mijn tweede hengel in de andere die die moet verplaatsen is hij veel te laat om het spektakel te filmen. Want dat is het.

De spoel giert het uit en alsof ik en locomotief aan de andere kant gehaakt heb en hoe dichter ik ook de slip zet het snelt richting Cuba alsof die de laatste trein moet halen. Wat een geweld en niet te stoppen ik hang helemaal in de hengel de 200grams/120Lbs Penn Overseas II Offshore Castingen die staat hoepeltje rond met 30kg spiderwire gevlochten lijn op de spoel van mijn PennAtlantis 5000. Niet te stoppen en ik ziet dat ik bijna aan mijn driehonderd meter lijn ben. Dus zet de molen nog een tandje strakker, hang er nu geheel met mijn gewicht in en dan geeft de gevlochten lijn de strijd op.

Als ik aan het einde van mijn spoel had gekomen had ik nooit mijn hengel vast kunnen houden of ik was van de rots gevallen is onze conclusie. Wat het is geweest zullen we nooit weten maar het was een grote vis die met een sprint naar het diepe stoomde. Wat een sensatie is dit weer en de meeste ontzag heeft eigenlijk Bruno. Die horen we er steeds over nog nooit gezien en wat een brute kracht zelfs in de kroeg zo dadelijk kan die zijn verhaal enkele malen herhalen.

Ik laat de heren mijn Penn molen zien en hoe strak die slip nu staat afgesteld. Wij krijgen er geen lijn uitgetrokken terwijl de vis de spoel liet roken. Wat een geweld. Zo jammer dat je niet weet wat er aan de andere kant er aan trok. Dit moet je met een bootje vangen dan kan je er achter aan varen. Dit krijg ik nog wel een paar nachten op herhaling.

Ik gaat hier nog heel wat keren van nachten opnieuw vissen. Wat een avontuur was dat dan. Nee dat vergeet ik niet meer. We verspelen dus vier gigantische vissen op één dag. Ongekend.

Bruno vangt ook nog twee rifbaarzen achterelkaar ook niet een aller dagelijkse vis maar we hebben al genoeg gevangen om te eten voor de gehele familie dus die gaan ook weer terug. Jawel Horen we van Bruno deze zijn ook lekker maar die bruine paroentjes zijn lekkerder en ik heb er genoeg voor iedereen om te eten.

Dan is het alweer tijd om te vertrekken. We moeten Bruno nog thuis brengen en het is zeker een anderhalf uur terug hobbelen. Nog een biertje drinken bij Mama in haar uitspanning natuurlijk. Die kunnen we niet meer zomaar voorbij fietsen.

We willen eigenlijk voor donker thuis zijn om de auto schoon te maken want die ziet er niet uit door als dat stof op de terugweg en onze visspullen natuurlijk.

Ik schiet wat plaatjes vanuit de auto. We rijden zo nu en dan toch stapsvoets. Maar met al dat gehobbel valt het niet mee ondanks geen snelheid.

We zijn dan eindelijk bij dat kroegje langs de weg waar we twee dagen eerder zo hebben gelachen. We worden hartelijk ontvangen door mama deze keer zonder kerstbrood met krenten en spijs.

Voor Mama zijn de inktvissen en die is daar zichtbaar blij mee. Die worden eerst gekookt en gaan daarna in een pan met groente, kruiden en aardappel. Moet een lekkernij zijn. Is klaar voor morgen zegt ze dan kunnen we lekker smikkelen. Maar jammer genoeg gaat dat niet. We gaan dan weer terug. Mag ik niet met jullie mee dan vraagt ze. En Bruno zegt die gaat zo mee hoor, die wil heel graag naar Nederland toe.

De inktvis gaat dus de vriezer in want er staat vanavond vis op het menu.

We nemen afscheid want we hebben nog zat te doen. We slaan het afscheid drankje af van Mama. Voordat we naar ons huisje gaan ten zuiden van Kralendijk eerst nog Bruno thuis brengen, de auto aftanken en schoon maken. Uitzuigen doen we morgenochtend want er is een hele goede stofzuiger bij ons tankstation vlakbij een straat verder dan waar we zitten.

We nemen nog eventjes alle plannen door die Bruno voor ogen heeft voor zijn vier hectare land uit een erfenis. Hier komen nog huisjes voor de verhuur, mijn huis wordt dubbellaags een verdieping er op dus, de plek voor de windmolen is de fundering bijna klaar dan ben ik zelf voorzienig qua stroom. Komt nog een grote watertank er zijn dus plannen zat. Dat kan een heel mooi plekkie worden als het allemaal klaar is.

Morgen de auto afgetankt afgeven en die kan ook wel een wasbeurtje gebruiken na vandaag. Wat een stof en zout want alles smaakt naar dat witte goedje. En met de brandslang is die zo weg schoon. In de fout gaan valt hier niet mee er is diesel of benzine. Dan de vis spullen die kunnen uit elkaar en moeten dan drogen.

Vanavond geen BBQ maar chinees. We hebben nog zoveel over van gister dat we nog een staartje over houden voor morgen. Dan is het een beetje relaxt de koffers vast inpakken. Jammer hoor ik gaat naar huis en Marco plakt er nog drie weken Curaçao aan. Samen met zijn zoon die dan overkomt. Ik heb een heerlijke visvakantie beleeft. Weer vrienden gemaakt en hele leuke mensen ontmoet. Ik kan nog wel vier weken blijven.

De filmpies zijn dus wel bekeken..

Marco is er ook nog nooit geweest op dat gedeelte van het eiland en dat wil wel wat zeggen. Hij kent het eiland op zijn duimpje zoals ze zeggen. We rijden richting de bouwmarkt Kooyman 2 januari 2026 een soort Bouwcenter alla Esselink maar dan met wel heel veel meer bouwmateriaal en een eindje verder bij de Toyota dealer slaan we rechtsaf richting de Noord kust Lagun.

Voordat we Kralendijk uit rijden eerst tanken. Die drie cilinder, ja echt waar enwat een heerlijk karretje, rijdt wel heel zuinig en met dertig dollar is de tank weer vol en dat voor 1.34 dollar per liter.

Het ziet er heel vissig uit met aan de overkant de uitgestrekte mangrove bossen. Daar waar Marco’s favoriete vis zwemt de Tarpon. Er zit al een visser en we gaan eerst maar eens een praatje maken.

Hij heet Bruno maar iedereen in zijn familie noemt hem Bruintje. Marco vraagt komt dat door die zwarte kleur van je en schaterlachend antwoord die nee hoor als ventje van drie met buiten spelen in Almere kwam ik altijd onder de modder thuis. Hij heeft het in Holland 35 jaar uitgehouden en is nu alweer zeven hier jaar bij de rest van zijn familie op Bonaire.

De oude haven zit vol met aasvis en wat grotere vissen van een centimeter of vijftien. Dat ziet ik als de Bomberta land en overal erom heen de vissen in de lucht springen. Vooral op de vele donkere plekken. Dat zijn planten die er groeien en die vis zit natuurlijk daar tussen. Dat ziet ik wel als ik de bijvoorbeeld een popper er over heen trekt.

Ik ziet overal scholen vissen springen dus er wordt wel gejaagt door iets groters maar ik hang van alles achter de bomberta . Spinners, shadjes, zelfs een poppertje maar een al versleten delta visje doet het nog het beste.

Al snel hen ik zo’n kleine rakker maar voor de grote vissen moeten we echt bij zonsopkomst of vanavond hier zijn. Dan knallen de metervissen hier op het ondiepe door de scholen aasvis heen en met een dobbertje en een vis er onder vang je die dan. De meet zijn niet te houden zelfs niet met de handlijnen van 2mm.

Even later laat Bruno trots zijn vangst zien en maakt ze schoon. Hij wil die wel ruilen voor mijn popper zegt die dan want net als de bomberta is dat onbekend spul voor hem. Hij noemt hem steeds de balloon. Marco heeft hem net een stalen onderlijntje met 40grams Toby lepel gegeven. Nee die hebben we zelf nog nodig zeg ik dan. Was het nou onze laatste dag dan is er over te onderhandelen maak ik er maar van.

Met ons materiaal dat we bij ons hebben maken we meer kans bij de ingang van de haven zegt Bruno dan. Daar heb ik deze vanmorgen ook gevangen. Daar rollen de metershoge golven naar binnen. En dat schuim jagen de grote vissen op de gedesoriënteerde aasvisjes. Voor mij een raadsel dat hier een trailerhelling ligt en een haven is geweest. Moet levensgevaarlijk zijn geweest vanuit hier de zee op te varen.

Bruno Wil ons wel de weg wijzen er naar toe als wij hem dan wel weer terug brengen na het vissen. De deal is gesloten en Bruno stapt achterin.

Het is maar goed dat we een gids hebben want de weg is soms nauwelijks te onderscheiden op die harde lava grond. Of het is een en al steenen tussen de cactussen door. En op een paar hagedissen, zelfs een leguaan en wat ezels is het hier maar een dode boel. Wel enkele kolonies buggy’s komen we tegen.

We moeten richting Boka Chiktu nog voor de vuurtoren zijn nu op dit moment zegt Bruno. Maar dat is wel een stukje rijden over niet al te beste wegen. Het besluit is al genomen.

Daar op die rotsen is onder je het inderdaad gelijk diep. Hier komen de dikke tonijn, barras en baarsachtigen tot dicht bij de kust. En weer heb ik al snel een mooie vis voor op de BBQ vanavond nadat Bruno er ook al eentje had bij zijn tweede worp. Ik moest nog van de auto komen na mijn hengel gereed te hebben gemaakt. Dat gaat dus goed. Nu is het hopen op een dikke knoepert.

Met een shad en loodkopje en een rolloodje voor de fluor carbon lijn vang ik al snel de eerste vis. Maar voor de rest zo midden op de dag is het een taaie bedoening. Alleen Bruno vangt daarna nog een dreumes. Hij laat hem zien en zegt deze moet je hebben als aasvis op die dikke meter vissen te vangen onder de dobber.

Steeds krijgen we een zoutwaternevel over ons heen en soms een golf dan moet je echt goed stevig staan. En dan die klappen op de lava rotsen die zijn misschien wel harder dan bij carbid schieten. Elkaar verstaan op twee meter afstand dat lukt in ieder geval niet

WWW

Bruno weet nog een mooie plek wat dichter naar de vuurtoren toe. We zijn nu dus bij Washikemba de ingang van de Lagun en die vuurtoren staat wat noordelijker bij Boca Rincon. Zijn visplek ligt daar tussen in bij Boka Chikitu. We zijn al weg.

WWW

De weg ernaar toe is weer verschrikkelijk. Hobbel de knots schudden we er naar toe terwijl Bruno roept zo nu en dan naar links of naar rechts.

We moeten richting Boka Chiktu nog voor de vuurtoren zijn nu op dit moment zegt Bruno. Maar dat is wel een stukje rijden over niet al te beste wegen. Het besluit is al genomen.

Ook hier komen de dikke tonijnen, barracuda’s en baarsachtige weer tot dicht bij de kust foerageren. En weer heb ik al snel een mooie vis voor op de BBQ.

Dan komt Bruno op het idee alle drie met hetzelfde te vissen en zo een school kleine vis na te doen. Misschien kunnen we zo overdag die grote exemplaren trickeren uit de diepte te komen. Dat gaan we dus doen. Met mijn bomberta kan ik net iets verder gooien en Marco en Bruno lijkt het net een schooltje vluchtend visjes van boven af gezien. Moet dus ook van onderen zo te zien zijn tegen het licht in. En dan eindelijk pakt Marco een BBQ vis maar voor de rest is het weer taai en zijn we inmiddels bijna zoutpilaren gewoon door die zoute waternevel.

Van mij hoeft er niet geschubd te worden en mag de kop er af. We zijn niet van plan soep te maken van die koppen. Ik maak nog wat plaatjes van de omgeving maar je kan blijven trekken.

Het is dus wel weer een geliefde stek. Overal liggen afgedankte zakjes van haken en kluwen lijn. Onbegrijpelijk zoals ze hier omgaan met hun eigen eiland. Nu ziet je dat statiegeld op flesje wel helpt want er is nergens geen metertje vrij van flesje. Maar het is waarschijnlijk duurder al dat fust weer van het eiland ergens te brengen om te recyclen.

We nokken af want we krijgen trek in een biertje. Dat hebben we wel verdiend denk ik zo. Zoals beloofd brengen we Bruno naar huis en zijn stamkroeg is daar vaak bij. Dat komt goed uit dus. De weg terug is weer stapvoets en hadden die zelf nooit goed gereden. Als je denkt we moeten links aanhouden zegt ons richting gevoel is het juist de andere bij bijvoorbeeld een splitsing van de weg.

Jawel hoor het is de kroeg waar we vanmorgen langs reden met die Heineken Borden en ik grapte nog wedden dat als je een biertje krijg het geen Heineken is. En is had een staatslot moeten kopen. Bij elke tweede keer bestellen krijgen we ander bier maar gelukkig geen Heineken.

Hier ontmoeten we de Familie van Bruno en vooral twee ooms zijn mooie types. Van oom Jos heeft Bruno het vissen geleerd en dat steekt die niet onder banken of stoelen. Spreekt Engels, Nederlands Papmento, Frans en Spaans zegt hij maar ik verstaat er geen snars van.

Het klikt eigenlijk zo goed dat we voor zondag afspreken weer samen te vissen. Gaat Bruno ons voordoen met die krabben te vissen. Die moet je half ontdoen van zijn huisje en het laatste witte puntje gebruik je om die aasvis te vangen. De rest word gemalen gevoerd. Dat willen we wel graag meemaken hoe dat men dat hier doet. Het krijg dus en vervolg met Bruno vissen. Daar zien we nu al naar uit.

Makkie heb ik vandaag de vissen zijn al schoon. Wel het bloed uit de ruggengraat borstelen met een afwasborstel die ik er voor heb gekocht. En Marco heeft zo de BBQ aan de praat. Proost.

Met dat prikken met een vork die is eigenlijk te dik. Dan zit je al snel op een graat. En geen schubben dat zal ook schelen. Dan blijft denk ik het vocht beter in de vis zitten. Voor de rest is het weer goud geweest vandaag.

Leuk hoor al die meldingen dat men het leest.

Dit kan ik heel lang volhouden. Wat een heerlijke temperaturen. Ik krijg wat berichtjes door en zal zelf ook een foto gaan posten. Dus mijn glas opnieuw vullen en vraag Marco een foto te maken in de hangmat.

We rijden dus Kralendijk uit aan de noordkant langs de westkust. En willen kijken tussen Santa Barbara en Karpata. We vinden ook een mooie plek maar uit de wind maar het is het er bloedje heet. Er staan hier ook de mooiste cactussen tussen de stenen.

Zo ziet ik gelijk een stukje van de noordelijke kant van het eiland.

We doen wel een poging maar hoe halen we een grote gevangen vis hier naar boven. Wel kunnen we het diepere water hier bereiken met ons kunstaas. Een eindje verderop kan je veel lager komen bij het water en die spot missen we helemaal. Maar een paar dagen later komen we hier weer op aanraden van Maurits van Blanchi Koko die hier wel eens mensen heeft gezien die er vissen. Dat is goed te zien want het ligt er vol achtergelaten kluwen vislijnen. Je moet doorrijden tot een parkeerplek daar waar de duikers te water gaan vanaf de kant.

Onderweg vanuit de auto is de natuur weergaloos. De wanden zijn uitgesleten dus het water heeft eens tot daar gestaan in het verleden. Op het filmpje is het duidelijker te zien. Zal daar thuis eens het een en ander over opzoeken.

We komen langs een drukke plek. Heel veel auto’s staan hier van duikers want er is een trap naar beneden naar een strandje. Aan de kustkant van de weg kan je dus naar het water en aan de andere kant van de weg het Landhuis Karpata.

Landhuis Karpata

Langs de kustweg vanaf Kralendijk richting het Gotomeer bevindt zich het landhuis Karpata. Het Landhuis Karpata staat op de gelijknamige plantage. De plantage droeg eerst de naam Borneo; de grootgrondbezitters vernoemden hun plantages vaak naar landen. Later is deze naam veranderd in Karpata. Karpata is een bepaalde heestersoort die op de plantage werd verbouwd en waar een laxeermiddel van werd gemaakt.

Een andere theorie is dat het landhuis is vernoemd naar een van de leiders van de slavenopstand op het buureiland Curaçao. Tijdens de grote slavenopstand van 1795 op Curacao waren er drie leiders: Tula, Pedro Wacao en Bastiaan Carpata. De Bonairianen zelf spreken zelf van ‘Kas Grandi’ als zij het over Landhuis Karpata hebben. Kas Grandi is Papiaments en betekent ‘groot huis’.

Het okergele landhuis is in 1870 gebouwd en bestaat uit een groot middenhuis, diverse bijgebouwen en een kalkoven. Een ander gebouw bij het landhuis is een gerestaureerde aloëoven. In de aloeoven werd het sap van de aloë vera gekookt. Het sap van de aloë vera was op Bonaire van zeer hoge kwaliteit en werd als wondmiddel tegen zonnebrand en als grondstof voor verschillende soorten cosmetica gebruikt.

Evenals de landhuizen op Curaçao bezit het Landhuis Karpata een rood zadeldak met rode dakpannen. Landhuis Karpata is in 1980 grondig gerestaureerd en daarna heeft het jarenlang de behuizing gevormd van een ecologisch centrum maar staat nu al weer een tijdje leeg. Helaas heeft deze huidige leegstand het koloniale gebouw niet goed gedaan. Het landhuis is weer in verval geraakt en het terrein is bijna volledig overwoekerd met onkruid.

Fort

Op de plaats van het landhuis stond vroeger een klein fort. Vanuit deze kleine fortificatie werden de bewegingen van vijandige schepengade geslagen. Een kanon uit die tijd is de enige stille getuige van dit bastion. Dit geschut is echter niet op het terrein van Landhuis Karpata te bewonderen maar wel op de bodem van de Caribische Zee voor het landgoed. Helaas is dit gedeelte van de zee afgesloten voor snorkelaars en duikers.

Andere landhuizen op Bonaire

In tegenstelling tot Curaçao – waar honderden landhuizen staan – zijn er op Bonaire maar een beperkt aantal monumentale landhuizen gebouwd. De landhuizen op het Nederlandse duikeiland dateren allemaal na 1868 en verkeren helaas in een slechte toestand. De landhuizen (plantagehuizen) stonden midden op de plantages en vormden de behuizing voor de opzichters (vito’s) gedurende de werkweek. Deze opzichters zorgden voor de landhuizen, de plantages en het eventuele vee. In het weekend werden de landhuizen door de eigenaren van de plantages bevolkt. In bijna alle landhuizen zijn Delftsblauwe tegels op de wanden te bewonderen. De West-Indische Compagnie vulde de ruimen van de zoutschepen met Delfsblauw als ze naar Bonaire zeilde. Op de weg terug naar Holland werden de buiken van de zeilschepen volgestort met het peperdure Bonairiaanse zout.

We rijden door langs de kustweg en bij de tank opslag BOPEC (Bonaire Petroleum Corporation) buigen we af het binnenland in naar het Gotomeer bij Brasil. Dat dit soort bedrijven ook gevaarlijk kunnen zijn bleek op 8 september 2010. Op die datum brak er brand uit in twee olieopslagtanks. Uiteindelijk ging 32 miljoen liter ruwe olie in rook op. Sinds die tijd is de kleur van het water van het Gotomeer veranderd en zijn er veel minder Caribische flamingo’s te spotten. Wij hebben zegge en schrijven eentje gezien. Het lijkt hier wel alleen op de wereld. Zo nu en dan komen we een auto tegen.

Gotomeer

Het Gotomeer (Saliña Goto, Saliña Grandi, Lagun Goto) in het noordwesten van Bonaire is de grootste salina (zoutwatermeer) van het Nederlandse duikeiland. Het Gotomeer werd gevormd nadat door koraalvorming een natuurlijke dam ontstond waardoor het water van het meer werd afgesloten van de zee. Het Gotomeer bevindt zich in het Washington Slagbaai Nationaal Park en is een belangrijk foerageer- en broedgebied voor de majestueuze Caribische flamingo’s.

In het Gotomeer liggen zogezegd verschillende kleine eilandjes. Het grootste eilandje draagt de naam ‘Falcon’ en is particulier bezit van een familie uit Rincon die er maïs en gerst verbouwen. Vanaf een hoog observatiepunt staan er verschillende bankjes waar je een mooi uitzicht hebt op het meer. Vanaf dituitzichtpunt heb je ook uitzicht op de kleine eilandjes in het meer en kun je in de verte de top van de Brandaris (241 m) zien liggen. De Brandaris is de hoogste berg (heuvel) van Bonaire. Bij het observatiepunt kun je eenvoudig je auto parkeren.

Dan zit ik met mijn neus tegen de vooruit aangeplakt. Tis dat ik de gordel om heb. Daar, daar heb je hem roept Marco dan. Ik kan er wat foto’s van trekken vanuit de auto en weg is die dan. Komen we de hoek om en wou dat ik dat had gefilmd. Staan er tientallen busjes met toeristen en telelenzen opgesteld.

Noordelijke kuifcaracara

Vogelspotters komen op Bonaire helemaal aan hun trekken; het is een vogelrijk eiland. Voor vogelliefhebbers is het wellicht interessant om deel te nemen aan een vogelexcusie op het eiland. Eén van de meest spectaculaire vogels die je op Bonaire kunt waarnemen, is de noordelijke kuifcaracara. Op Bonaire heeft die verschillende namen als Warawara (Papiaments), WaraWara (Papiaments), northern crested caracara (Engels), Mexican eagle (Engels) en Caracara plancus cheriway (Latijn). De noordelijke kuifcaracara is een grote roofvogel die grotendeels gehuld is in een verenkleed dat zwart en wit gekleurd is. Ze hebben een witte keel en nek. Zoals de naam al doet vermoeden, heeft de noordelijke kuifcaracara een kuif op zijn kop. De lichaamslengte ligt tussen de 50 en 60 centimeter. De vleugelspanwijdte bevindt zich tussen de 110 en 130 centimeter en het gewicht ligt tussen de 1 en 1,3 kilogram. Op zijn menu staat Knaagdieren, vogels, reptielen (schildpadden en hagedissen), geleedpotigen (krabben), amfibieën (kikkers), eieren, insecten, vissen en wormen.

Vlak bij de tweede stad van Bonaire, Rincon wordt het wat drukker op de weg en daar zien we die Kuifcaracara gewoon tussen de rij auto’s door schuifelen waarschijnlijk op jacht naar vluchtende hagedisjes. Net als er in Nederland roofvogels zitten op de lantaarnpalen die zitten te wachten op aangereden of vluchtende veldmuizen.

Vlak voor we het stadje inrijden nemen we de verkeerde afslag en rijden we weer richting de kust. Oeps omdraaien dan maar.

In Rincon moet je zijn geweest als je op Bonaire bent geweest. Waarom is me een raadsel. Zal thuis eens kijken en opzoeken.

Rincon is de oudste nederzetting op het eiland Bonaire in Caribisch Nederland en de vroegere hoofdplaats voordat Kralendijk deze rol overnam. Het dorp telde in 2020 1.844 inwoners en wordt dankzij de oude tradities, festiviteiten en gewoontes ook wel beschouwd als het culturele centrum van Bonaire.

Rincon werd in 1527 gesticht door de Spanjaarden en is daarmee het oudste dorp in Caribisch Nederland. De Spanjaarden richtten hun nederzetting op in een keteldal in het noordwesten van Bonaire. De keuze voor deze locatie was in de eerste plaats strategisch: de kleine gemeenschap kon niet vanaf zee worden gezien en was dus beschermd tegen piraten en andere ongewenste gasten die langs het eiland voeren (zoals daar waren: de Nederlandse, Franse en Engelse zeemachten). Vanaf de heuvels konden bovendien de oost- en westkant van de Caribische Zee in de gaten worden gehouden.

De Spaanse nederzetting kreeg de naam Rincón – Spaans voor ‘hoek’ – omdat het in een hoek van de camina di piedra lag, het pad dat van het zuiden van het eiland naar Slagbaai, de aanlegplaats in het noorden, voerde. Spanje gebruikte Rincón als bannelingenoord voor ‘misdadigers en lastige elementen’ en het aantal inwoners zou oplopen tot een zestigtal. Dankzij twee uitstekende waterbronnen (Dos Pos) konden deze eerste Spanjaarden leven van landbouw op de gronden rond Rincón (de kunuku).

In 1636 verlieten de Spanjaarden Bonaire en kwam Rincon nagenoeg leeg te staan. In datzelfde jaar kwam het eiland onder bestuur van de Hollandse West-Indische Compagnie (WIC), die er aan maïs- en veeteelt (geiten of kabrieten voor export naar Curaçao) en zoutwinning wilde doen.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Als we weer bij de kust aan komen aan de Noordzijde zien we de golven op de lava slaan. Later zullen we met Bruno een stuk zuidelijker bij de vuurtoren gaan vissen en dikke vissen verspelen maar gelukkig weten we dit nu nog niet. Anders zouden we en nu al vissen.

We komen op een stukje dat we over een paar dagen in de verte zullen zien liggen te herkennen aan die windmolens. Als we met Bruno gaan vissen rondom de vuurtoren bij Boka Kanoa.

Wat een landschap weer.

Dan zien we een kartbaan met zeiltjes. Is zo te leren staat er. We stappen uit en als ik een foto maakt vraagt de instructeur of die kan helpen. Nee hoor ik maak wat foto’s om zo dadelijk te verkopen. Moet die gast om lachen. Zal lastig worden want ik zet ze op mijn site en daar kunnen de mensen ze gratis van af halen. Kijk allemaal vriendelijke mensen met humor hier in het zonnetje.

Als we dan weer een eindje verder zijn zien we een voetbalveldje en daar staan ze met melkbussen carbid te knallen. Wat een klappen zijn dat dan zeg. Natuurlijk een praatje maken en daar horen we dan dat ze die bussen hebben ingevoerd.

Een paar friezen wonen hier en familie een zus bv. daarvan die lijken als een tweeling op elkaar is hier nu met manlief en twee dochters een half jaartje. Konden ze thuis regelen met werk en school. De kinderen lagere school willen niet meer terug. Die waren na twee dagen school al om.

Dan horen we dat we eigenlijk op de aanvlieg baan staan van het eerste3 vliegveld van Bonaire. Hier is de KLM begonnen met de aanvlieg routes. De oude verkeerstoren herinnerd er nog aan.

Dan is het alweer tijd om te wachten op Nieuwjaar. Ff naar huis WhatsAppen dat ik nog aan het vissen ben terwijl het daar al twaalf uur is en ze proosten met champagne.

Vast ritueel eigenlijk je heb altijd wel weer wat nodig en je komt er toch langs.

Terwijl over twee uur het vuurwerk kan worden afgestoken in Nederland gaan wij nog snel even een maaltje vangen voor op de BBQ.

Er wordt deze keer luis getoeterd door de boot en vanaf de kant vuurwerk afgestoken en onder luide muziek wordt de boot uitgezwaaid door de lokale bevolking die nog in grote getale op het strandje aanwezig is.

We wensen iedereen een gelukkig Nieuwjaar daar in Nederland.

Eigenlijk heb ik al snel wat vissen gevangen en het formaat is iets groter dan de vissen van gisteravond. Misschien is het beter dus in de ochtend vissen hier.

Ik breng ze alvast naar het huisje dan gaan ze gelijk de koeling in. Marco pakt wat spullen om te snorkelen dan kan die zien waar de rand is waar het dieper wordt.

Maar dan zit ik vast. Ik gooi er toch al een paar dagen heen ongeveer steeds op dezelfde plek recht vooruit. Marco gaat net te water met de zwemvliegers en duikbril. Ik zit vast aan een dik touw dat weer is verbonden aan een groot vierkant beton blok met een grote ijzeren ring. Daar liggen al die bootjes aan vast. Ik ziet er goed aan vast want Marco krijgt het nauwelijks los. Maar het lukt hem wel dus ik kan verdere vissen wel een paar stappen naar links.

Maar dan komt er al filmend een dame van de duikschool met met koeien letters Crew op haar rug, de buren dus van ons aangelopen. Je mag hier helemaal niet vissen zegt ze en wij doen of we haar niet begrijpen maar ze is onverbiddelijk en houd aan. Weg wezen zegt ze snibbig. Wat een onaangenaam persoon is dat hoe die communiceert en de hele duik school staat te kijken en te filmen op de veranda. We gaan maar weg en we zullen navraag gaan doen natuurlijk. We hebben in ieder geval ons maaltje en daar ging het ons om. Dat is hier zo makkelijk te vangen om de hoek.

Eerst de visjes schoon maken en klaar zetten voor de BBQ vanavond. Dan gaan zo boodschappen doen want we hebben nog wel wat nodig.

Als we dan eventjes op kantoor zitten bij Annemiek want daar is de Wifi het sterkste zodat we het thuisfront kunnen informeren en wat filmpjes opsturen krijgen we onze eerste en ook de laatste regenbui over ons heen in onze twee weken vakantie. Annemiek en Maurits van Blanchi Koko waar we verblijven weten het ook niet of je er mag vissen.

We gaan naar de enigste hengelsportzaak om eens er te kijken. Die zit bij Budget Marine in het pand op Kaya Neerlandia 21 Kralendijk, Bonaire. Vorige keer was die gesloten op zaterdagmiddag. Die is alleen maar morgens open. Ik heb meer pluggen bij me dan er daar hangen. Wel heb ik de goede meegenomen ziet ik aan de hangende kleuren. Wat raar maar geen pilkers. Maar die heb ik genoeg bij me.

En daar zien we dat inderdaad niet mogen vissen naast ons huisje. Dan maar net doen dat we gek zijn want een uurtje voordat de duister valt willen we toch elke avond snel wat vissen vangen voor de BBQ. Die zijn namelijk heerlijk. We zien het wel.

We doen wat inkopen maar vergeten de boter dus moeten we laters er weer voor terug. Zonder boter moet ik geen brood zegt Marco dan. Wel heeft onze achter buurvrouw me zien vissen en vangen vanmorgen tijdens haar ochtend zwemversie en hoorde over ons BBQ vanavond. We krijgen een halve zak kolen van haar want ze gaan morgen weer terug naar Nederland. Kijk dat is fijn en nog mooier. Ze heeft filmpjes gemaakt onderwater met net zo’n onderwater kameraatje wat ik bij me heb. Als ik ze ziet sprakeloos zo dicht onder de kant. Ik krijg wat van die filmpjes opgestuurd van haar en mag die laten zien in mijn verhalen. Wel zonder afzender. Dankjewel want het zijn wereldse filmpies.

In de hengelzaak krijgen we nog een tip van een Nederlandse local. Je moet bij de uitlaat bij de haven vissen daar zitten dikke vissen onder doorvoer van de weg. Tuurlijk ff kijken en daar gaan we zeker van de week vissen. We zijn er al eerder geweest maar op het wijd gevist maar je moet dus onder dat sluisje zijn. Goede tip dus.

We hebben toch alle tijd dus gaan we voordat we boodschappen doen kijken op de plek die we hebben doorgekregen in die hengelzaak van een lokale Nederlander. We zien niets speciaals maar gaan het zeker een keertje proberen. Paar dagen later zien we wel wat een wereld stek dit is als we onze pensionaris er zien vissen. We keken helemaal de verkeerde kant op. De grote jongens knallen dan onder de weg bij dat sluisje langs zijn visje met haak heen door de school en pakken alleen de visjes er om heen. Wat spannend was dat dan maar dat voor laters.

We hoorden van Maurits dat je je Polar bier moet halen bij de supermarkt naast de “onze”. Namelijk die chinese zaak Lucky Supermarket ook op Kaya Industria 28. Die is negen dollar per kratje goedkoper. Vanmorgen er net twee gehaald dus dat is voor volgende keer. Maar eens kijken voor boter. Zoek eigenlijk ook boter om de eitjes mee te bakken. Dat kan allemaal volgens die chinese jongen na er drie meiden eerst gesproken te hebben. Die hebben meer interesse in hun telefoon dan te helpen. Nu begrijp ik dat die winkel bijna leeg is qua mensen want die is zeker groter dan waar we normaal heen gaan en barstens vol goederen. De stellingen staan helemaal vol.. en dat is bij de buren wel anders.

Je douchend met je kleren aan en kleed je dan uit. Nog wat van gisteren neem je mee onder de douche en je hangt het op. Een paar uur later is het droog.

We maken de vis spullen klaar voor morgen. Wat chillen met de Canadese buren.

We komen de avond wel door zo in de tuin. De duisternis valt hier net zo snel in als op Indonesië en eerlijk gezegd. Als je de gehele dag in de weer ben in dat zonnetje heb je niet zo’n behoefte om te gaan stappen. Gelukkig is dat wederzijds. We gaan liever ’s morgens vroeg vissen.

Dat er maar 18 mensen die filmies hebben gezien geloof ik niet.