Haak in mijn hand 4 mei 1985

We visten toen aan de Lindsedijk bij Zwijndrecht aan de Oude Maas schuin t.o.v. Puttershoek. Het was mijn laatste seizoen dat ik viste voor HSV Sterrenburg genaamd naar een toen nieuwe wijk in Dordrecht. Ik had mijn nieuwe liefde gevonden in Nieuwenhoorn en liep mijn eehhe hart achterna. Nooit enige spijt gehad. De eerste weken nog wel eens op de zaterdagochtend de kilometers gemaakt maar zo vroeg op en dan een dik uurtje rijden kon ik niet meer opbrengen.

Ik bewaar veel zo ook alle maandbladen van de HSV Sterrenburg. Ik was immers commissie lid. Dus was het niet zo moeilijk het lag namelijk bovenop alles terug te vinden. Ik heb een heerlijke tijd beleeft toen tussen die vissende gasten en het vissen daar met de vaste stok van ze geleerd.

Want met de werphengel werd toen alleen maar gevist op roofvis. De winlkerpicker kwam toen net overwaaien uit Engeland en mijn Oom Herman de broer van mijn Oma Dora toen de voorzitter van de Wolves uit Wolverhamton. Die van de the Wolverhampton Wanderers F.C. Als die dan overkwam en mee ging vissen deed die al met een matchhengel en lange dobbers op de brasems bij de viersprong in de Dordse Biesboch. Voor mij als ventje helemaal nieuw natuurlijk.

Later toen ik dan mee mocht met ome Jan dat was weer de broer van mijn moeder op de snoekbaars op het IJmeer in de weekenden als ik dan bij mijn Oma logeerde die woonde aan de Naardentrekvaart. Door de weeks visten we dan op dikke voorns in de Naarden Vesting. Mijn Ome Jan ook met de matchhengel en ik nog met mijn skakespeare stokje. Van hem kreeg ik toen een spiraalkorfje. Probeer dat maar eens maar dat was natuurlijk niet te doen aan de vaste stok. Die moest je dan met brood vullen en als je wat verjaarsgeld had kon je een pak Justus kopen. Nu niet meer weg te denken met feederen en de method vissen.

Rondom Dordrecht visten we eigenlijk bijna altijd op stromend water. Je was al een hele vent met een 8meter stok. Had ik een bruine Mitchell hengel bijeen gespaard die kon je verlengen met van die eindstukken. Was niet mee te vissen natuurlijk zodra je aansloeg moest je die zo snel als je kon afsteken. Aan de rivier zat je dus vrij hoog want als er een duwbak voorbij kwam kwam dat water terug en meters tegen het talud omhoog. Dan met hoog water moest je nog twee meter horizontale steenslag overbruggen. Als zo’n duw combinatie voorbij kwam zag je precies waar je steeds op vast liep of een kuiltje waar je steeds de aanbeet kreeg.

Met van die vlag dobbers probeerde je toen uit maar voor mij nooit een succes geweest. Om toch verder uit de kant te kunnen vissen bedacht ik met een dikke dobber die met de stroming boven bleef en toch bleef liggen met een schuiflood op de bodem in zo’n kuil. Dat werkte formidabel de lijn kon vrij bewegen tot aan het eerste loodje.

Deze vlagdobbers waren toen “de” uitvinding maar ik viste toch liever op brasem om het gewicht en dan moert je je aas zo rustig mogelijk aanbieden.

Maar gied ik was dik in de twintig en vrijdagavond stappen, thuiskomen en je vis spullen inladen is geen goed idee. Dat zal hebben meegespeeld want met zo’n lange onderlijn de haak de vinden langs de rivier in de wind. Dat ging dus goed fout. Erger nog ik kreeg die niet meer uit mijn hand zelfs niet met de hulp van mijn medecompanen. Jan Glimmerveen was zo vriendelijk om mee te gaan naar het ziekenhuis. Daar dus de operatiekamer in op een brancard en werd ik ingepakt met alleen mijn hand nog vrij. Hahha ja wat een avontuur weer.