Vissen in je korte broek krijgt een vervolg

Marco Muldijk gaat elk jaar naar de ABC eilanden en kent daar meer mensen dan in Holland. Dit jaar kiest die voor Bonaire om er hoofdzakelijk vanaf de kant te vissen. Heerlijk zeg ik dan tegen hem waarop hij antwoord je kan mee hoor er is een kamertje over. Binnen een uurtje is het beslecht. Heerlijk vissen dus in je korte broek bij 37 graden. Dan ben je blij met continue een windje vanaf zee.

Met de ervaring van Indonesië en Thailand weet ik ongeveer wat ik mee moet nemen. Heb ook wat YouTube filmpjes gezien samen met Marco dus dat gaat helemaal goed komen. Een bootje bij het huisje is nog vaag maar dat gaan we daar wel oplossen hoor ik van mijn vismaatje. Dus ook maar wat spul meenemen om vanuit een bootje te vissen. Nog wat haken vijlen, niets aan het toeval over laten daar in dat kristal heldere water en dan is alles ingepakt.

Pluggen is wel een dingetje maar die wegen niets. In Bonaire vis je overwegend met het windje in de rug hoor ik dan van Erik Franken die er al is geweest. Dus die pluggen gooi je makkelijk een tering eind weg met een goede hengel en met de 0.30mm 30.6kg gevlochten lijn. Die heb ik natuurlijk weer weer terug opgespoeld nog van Indonesië vissen op de Penn’s Atlantis 5000 serie. Die molentjes zijn me toen goed bevallen. Na de laatste vakantie in Azië heeft “de kale” wie kent hem niet in het vis wereldje Leo Stoutjesdijk ze alle vier nog in onderhoud verzorgt. De importeur van Penn. En ook één van onze grote sponsors van mijn eerste wedstrijd bij de WPC van Ross Honney. Zonder hem o.a. was het voor mij niet te betalen mee te doen toentertijd aan zo’n grote wedstrijd tegen cracks vissen van over de gehele wereld. Maar we dwalen af. Dat is allemaal terug te halen in de Avonturen van BassBusterHerinneringen. Daar maak ik ze ook voor. Ik wou dat ik er nog vier van die Atlantis molentjes had.

Nog een laatste Hollands potje. Dan morgen Marco ophalen om acht uur. Ben nu op tijd zegt Marco want ik kan er niet tegen als we niet op tijd zijn. Maar het begint al op de rijksstraatweg voor de deur. Staat ik achter de vuil ophaal dienst. Tuurlijk ook in Nieuwenhoorn want waarschijnlijk starten ze allemaal op de rijksstraatweg en dan neem ik nog verschillende afslagen in Brielle verkeerd. Ik ziet dus drie keer de viskraam voorbij komen. Het enigste is dat ik trek krijg en Marco staat al te trappelen met zijn koffer voor de deur. Die deur moet natuurlijk weer open omdat mijn meissie naar het toilet moet. Marco is al helemaal van slag. Bij hem moet alles op tijd zijn anders wordt die meer dan zenuwachtig. Hupsakee zijn sleutel afleveren bij zijn broer in de brievenbus en we kunnen naar Schiphol toeren. Hehehe hoor ik naast me.

Ik zit met twee stresskippen in de auto. De ene omdat ik er te lang over doet om een foto te maken. Je mag hier alleen snel uitstappen en de parkeer boys staan al te wijzen en de ander omdat die nog niet door de douane is. Moeten ze met mij op stap gaan ik ben al in de modes plan-plan.

Na de koffer afgeven en dat is helemaal nieuw voor me natuurlijk. We worden gelukkig netjes geholpen kunnen we door de douane en dan veranderd mijn maatje helemaal. Daar ziet je het Bonaire gevoel langzaam inklinken.

We vergapen ons nog even aan de flessen sterke drank maar ik heb een flesje Martell VS meegenomen in de koffer tussen de vis spulletjes. Daar heb ik goed aan gedaan zo te zien. Trouwens ik neem zeker weer een halve fles mee terug. Marco drinkt het niet en met die warmte drinken we liever een biertje. Ach we zien wel.

Marco wil twee boeken kopen, ik heb niets met met lezen. Vroeger wel kon ik gewoon een dag vrij nemen en een boek lezen maar die rust kan ik niet meer opbrengen. Werkte bij Elsevier opleidingen en daar kon je dan boeken voor een schijtprijs kopen. Kwam er om de drie maanden een buslading boeken en kon je die kopen. Wilde je wat speciaals dan kwam die de volgende keer mee als afgeschreven. Mijn zusje was toen al chef kok. Die wilde een kook boek hebben maar niet te betalen voor een normale burger. Dus ik die besteld daar natuurlijk voor haar verjaardag ofzo. Zien we dat boek ik als die binnen is staat er geen enkel plaatje in en zo dik als de bijbel. Jawel dat is die zegt mijn zusje dan maar daar staat alleen in in welk gerecht wat gaat. De hoeveelheid etc. weet je wel als kok. Ik gaat nog even op zoek naar Blanca die werkt op de promotie afdeling van allerlei heerlijke luchtjes maar na zoeken en vragen is ze er vandaag niet. Jammer had haar natuurlijk graag verrast.

Ik vindt Heineken helemaal niets. Maar het valt niet mee ander lekker bier te vinden maar natuurlijk lukt dat ons en nog wel vlak bij waar we ons zo dadelijk moeten melden.

Als we dan naar een paar biertjes naar de gate lopen horen we dat we zijn vertraagt. Er zijn twee motoren voor de airco en er is er eentje kapot. We staan tussen de crew en dat is hartstikke leuk. Maar toch we lopen maar weer terug om nog een heerlijke texelse te nemen.

Want het is heerlijk bier maar wel wat sterker.

Tuurlijk als we dan eindelijk kunnen vertrekken moet Marco naar het toilet.

Nu gaat ik nooit als eerste het vliegtuig in je kan er nog lang genoeg in zitten. Maar nu moet ik wachten op mijn maatje en zijn naam doorgeven dat die nog komt. Hij staat de aardappels af te gieten maar dat begrijpen ze niet en gaan zijn naam al omroepen. Op het filmpje ziet je hem aan komen rennen. We hebben een leuk gesprek gehad met de crew vooraf bij dat barretje en die kennen hun pappenheimers wel. Ze moeten er alleen al om lachen om die twee uitgelaten vrolijke gasten. De vakantie is voor ons al begonnen.

Ik zit best wel een beetje krap en mijn rechterknie zit in het gangpad. Mijn linker kan gelukkig naast de stoel van mijn voorganger eigenlijk onder de voorganger van mijn buurvrouw. Die is een stuk kleiner en heeft er geen problemen mee. Dat is toch niet helemaal goed gegaan met de boeking van de dames Julie en Henny.

Men is toch vertrokken met één kapotte moter van de twee van de airco maar dan moet er wel gevlogen worden over land. Dus we gaan over Groenland, Canada en Amerika.

Onderweg maar wat plaatjes schieten van de omweg.

Ben blij dat we er zijn en zo’n stoel neem ik nooit meer. Gelukkig zit ik naast een vriendelijke dame die me trouwens gelijk herkent op de terug vlucht. Dan zit ze weer achterin en vraagt hoe de vis vangsten waren. Ik herkende haar niet gelijk maar ze nam het sportief op.

We hebben er dus dik 12 uur over gedaan waar normaal nog geen negen uurtjes voor staan. Met mijn lengte in dat stoeltje. Maar we zijn er en alle leed is verdwenen. De Vis vakantie kan beginnen

Bij de uitgang krijgen we een dikke hartelijke begroeting van Maurits van Blanchi Koko waar we de twee komende weken zullen verblijven. Alles gaat in een dikke terrein auto en we kunnen gaan. De accommodatie ligt vijf minuten verder aan de west kust onder de hoofdstad Kralendijk. Ik ben blij dat we er zijn en het huisje ziet er perfect uit om daar twee weken te verblijven. Ik heb er zin an.