Dit kan ik heel lang volhouden. Wat een heerlijke temperaturen. Ik krijg wat berichtjes door en zal zelf ook een foto gaan posten. Dus mijn glas opnieuw vullen en vraag Marco een foto te maken in de hangmat.

We rijden dus Kralendijk uit aan de noordkant langs de westkust. En willen kijken tussen Santa Barbara en Karpata. We vinden ook een mooie plek maar uit de wind maar het is het er bloedje heet. Er staan hier ook de mooiste cactussen tussen de stenen.

Zo ziet ik gelijk een stukje van de noordelijke kant van het eiland.

We doen wel een poging maar hoe halen we een grote gevangen vis hier naar boven. Wel kunnen we het diepere water hier bereiken met ons kunstaas. Een eindje verderop kan je veel lager komen bij het water en die spot missen we helemaal. Maar een paar dagen later komen we hier weer op aanraden van Maurits van Blanchi Koko die hier wel eens mensen heeft gezien die er vissen. Dat is goed te zien want het ligt er vol achtergelaten kluwen vislijnen. Je moet doorrijden tot een parkeerplek daar waar de duikers te water gaan vanaf de kant.

Onderweg vanuit de auto is de natuur weergaloos. De wanden zijn uitgesleten dus het water heeft eens tot daar gestaan in het verleden. Op het filmpje is het duidelijker te zien. Zal daar thuis eens het een en ander over opzoeken.

We komen langs een drukke plek. Heel veel auto’s staan hier van duikers want er is een trap naar beneden naar een strandje. Aan de kustkant van de weg kan je dus naar het water en aan de andere kant van de weg het Landhuis Karpata.

Landhuis Karpata

Langs de kustweg vanaf Kralendijk richting het Gotomeer bevindt zich het landhuis Karpata. Het Landhuis Karpata staat op de gelijknamige plantage. De plantage droeg eerst de naam Borneo; de grootgrondbezitters vernoemden hun plantages vaak naar landen. Later is deze naam veranderd in Karpata. Karpata is een bepaalde heestersoort die op de plantage werd verbouwd en waar een laxeermiddel van werd gemaakt.

Een andere theorie is dat het landhuis is vernoemd naar een van de leiders van de slavenopstand op het buureiland Curaçao. Tijdens de grote slavenopstand van 1795 op Curacao waren er drie leiders: Tula, Pedro Wacao en Bastiaan Carpata. De Bonairianen zelf spreken zelf van ‘Kas Grandi’ als zij het over Landhuis Karpata hebben. Kas Grandi is Papiaments en betekent ‘groot huis’.

Het okergele landhuis is in 1870 gebouwd en bestaat uit een groot middenhuis, diverse bijgebouwen en een kalkoven. Een ander gebouw bij het landhuis is een gerestaureerde aloëoven. In de aloeoven werd het sap van de aloë vera gekookt. Het sap van de aloë vera was op Bonaire van zeer hoge kwaliteit en werd als wondmiddel tegen zonnebrand en als grondstof voor verschillende soorten cosmetica gebruikt.

Evenals de landhuizen op Curaçao bezit het Landhuis Karpata een rood zadeldak met rode dakpannen. Landhuis Karpata is in 1980 grondig gerestaureerd en daarna heeft het jarenlang de behuizing gevormd van een ecologisch centrum maar staat nu al weer een tijdje leeg. Helaas heeft deze huidige leegstand het koloniale gebouw niet goed gedaan. Het landhuis is weer in verval geraakt en het terrein is bijna volledig overwoekerd met onkruid.

Fort

Op de plaats van het landhuis stond vroeger een klein fort. Vanuit deze kleine fortificatie werden de bewegingen van vijandige schepengade geslagen. Een kanon uit die tijd is de enige stille getuige van dit bastion. Dit geschut is echter niet op het terrein van Landhuis Karpata te bewonderen maar wel op de bodem van de Caribische Zee voor het landgoed. Helaas is dit gedeelte van de zee afgesloten voor snorkelaars en duikers.

Andere landhuizen op Bonaire

In tegenstelling tot Curaçao – waar honderden landhuizen staan – zijn er op Bonaire maar een beperkt aantal monumentale landhuizen gebouwd. De landhuizen op het Nederlandse duikeiland dateren allemaal na 1868 en verkeren helaas in een slechte toestand. De landhuizen (plantagehuizen) stonden midden op de plantages en vormden de behuizing voor de opzichters (vito’s) gedurende de werkweek. Deze opzichters zorgden voor de landhuizen, de plantages en het eventuele vee. In het weekend werden de landhuizen door de eigenaren van de plantages bevolkt. In bijna alle landhuizen zijn Delftsblauwe tegels op de wanden te bewonderen. De West-Indische Compagnie vulde de ruimen van de zoutschepen met Delfsblauw als ze naar Bonaire zeilde. Op de weg terug naar Holland werden de buiken van de zeilschepen volgestort met het peperdure Bonairiaanse zout.

We rijden door langs de kustweg en bij de tank opslag BOPEC (Bonaire Petroleum Corporation) buigen we af het binnenland in naar het Gotomeer bij Brasil. Dat dit soort bedrijven ook gevaarlijk kunnen zijn bleek op 8 september 2010. Op die datum brak er brand uit in twee olieopslagtanks. Uiteindelijk ging 32 miljoen liter ruwe olie in rook op. Sinds die tijd is de kleur van het water van het Gotomeer veranderd en zijn er veel minder Caribische flamingo’s te spotten. Wij hebben zegge en schrijven eentje gezien. Het lijkt hier wel alleen op de wereld. Zo nu en dan komen we een auto tegen.

Gotomeer

Het Gotomeer (Saliña Goto, Saliña Grandi, Lagun Goto) in het noordwesten van Bonaire is de grootste salina (zoutwatermeer) van het Nederlandse duikeiland. Het Gotomeer werd gevormd nadat door koraalvorming een natuurlijke dam ontstond waardoor het water van het meer werd afgesloten van de zee. Het Gotomeer bevindt zich in het Washington Slagbaai Nationaal Park en is een belangrijk foerageer- en broedgebied voor de majestueuze Caribische flamingo’s.

In het Gotomeer liggen zogezegd verschillende kleine eilandjes. Het grootste eilandje draagt de naam ‘Falcon’ en is particulier bezit van een familie uit Rincon die er maïs en gerst verbouwen. Vanaf een hoog observatiepunt staan er verschillende bankjes waar je een mooi uitzicht hebt op het meer. Vanaf dituitzichtpunt heb je ook uitzicht op de kleine eilandjes in het meer en kun je in de verte de top van de Brandaris (241 m) zien liggen. De Brandaris is de hoogste berg (heuvel) van Bonaire. Bij het observatiepunt kun je eenvoudig je auto parkeren.

Dan zit ik met mijn neus tegen de vooruit aangeplakt. Tis dat ik de gordel om heb. Daar, daar heb je hem roept Marco dan. Ik kan er wat foto’s van trekken vanuit de auto en weg is die dan. Komen we de hoek om en wou dat ik dat had gefilmd. Staan er tientallen busjes met toeristen en telelenzen opgesteld.

Noordelijke kuifcaracara

Vogelspotters komen op Bonaire helemaal aan hun trekken; het is een vogelrijk eiland. Voor vogelliefhebbers is het wellicht interessant om deel te nemen aan een vogelexcusie op het eiland. Eén van de meest spectaculaire vogels die je op Bonaire kunt waarnemen, is de noordelijke kuifcaracara. Op Bonaire heeft die verschillende namen als Warawara (Papiaments), WaraWara (Papiaments), northern crested caracara (Engels), Mexican eagle (Engels) en Caracara plancus cheriway (Latijn). De noordelijke kuifcaracara is een grote roofvogel die grotendeels gehuld is in een verenkleed dat zwart en wit gekleurd is. Ze hebben een witte keel en nek. Zoals de naam al doet vermoeden, heeft de noordelijke kuifcaracara een kuif op zijn kop. De lichaamslengte ligt tussen de 50 en 60 centimeter. De vleugelspanwijdte bevindt zich tussen de 110 en 130 centimeter en het gewicht ligt tussen de 1 en 1,3 kilogram. Op zijn menu staat Knaagdieren, vogels, reptielen (schildpadden en hagedissen), geleedpotigen (krabben), amfibieën (kikkers), eieren, insecten, vissen en wormen.

Vlak bij de tweede stad van Bonaire, Rincon wordt het wat drukker op de weg en daar zien we die Kuifcaracara gewoon tussen de rij auto’s door schuifelen waarschijnlijk op jacht naar vluchtende hagedisjes. Net als er in Nederland roofvogels zitten op de lantaarnpalen die zitten te wachten op aangereden of vluchtende veldmuizen.

Vlak voor we het stadje inrijden nemen we de verkeerde afslag en rijden we weer richting de kust. Oeps omdraaien dan maar.

In Rincon moet je zijn geweest als je op Bonaire bent geweest. Waarom is me een raadsel. Zal thuis eens kijken en opzoeken.

Rincon is de oudste nederzetting op het eiland Bonaire in Caribisch Nederland en de vroegere hoofdplaats voordat Kralendijk deze rol overnam. Het dorp telde in 2020 1.844 inwoners en wordt dankzij de oude tradities, festiviteiten en gewoontes ook wel beschouwd als het culturele centrum van Bonaire.

Rincon werd in 1527 gesticht door de Spanjaarden en is daarmee het oudste dorp in Caribisch Nederland. De Spanjaarden richtten hun nederzetting op in een keteldal in het noordwesten van Bonaire. De keuze voor deze locatie was in de eerste plaats strategisch: de kleine gemeenschap kon niet vanaf zee worden gezien en was dus beschermd tegen piraten en andere ongewenste gasten die langs het eiland voeren (zoals daar waren: de Nederlandse, Franse en Engelse zeemachten). Vanaf de heuvels konden bovendien de oost- en westkant van de Caribische Zee in de gaten worden gehouden.

De Spaanse nederzetting kreeg de naam Rincón – Spaans voor ‘hoek’ – omdat het in een hoek van de camina di piedra lag, het pad dat van het zuiden van het eiland naar Slagbaai, de aanlegplaats in het noorden, voerde. Spanje gebruikte Rincón als bannelingenoord voor ‘misdadigers en lastige elementen’ en het aantal inwoners zou oplopen tot een zestigtal. Dankzij twee uitstekende waterbronnen (Dos Pos) konden deze eerste Spanjaarden leven van landbouw op de gronden rond Rincón (de kunuku).

In 1636 verlieten de Spanjaarden Bonaire en kwam Rincon nagenoeg leeg te staan. In datzelfde jaar kwam het eiland onder bestuur van de Hollandse West-Indische Compagnie (WIC), die er aan maïs- en veeteelt (geiten of kabrieten voor export naar Curaçao) en zoutwinning wilde doen.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Als we weer bij de kust aan komen aan de Noordzijde zien we de golven op de lava slaan. Later zullen we met Bruno een stuk zuidelijker bij de vuurtoren gaan vissen en dikke vissen verspelen maar gelukkig weten we dit nu nog niet. Anders zouden we en nu al vissen.

We komen op een stukje dat we over een paar dagen in de verte zullen zien liggen te herkennen aan die windmolens. Als we met Bruno gaan vissen rondom de vuurtoren bij Boka Kanoa.

Wat een landschap weer.

Dan zien we een kartbaan met zeiltjes. Is zo te leren staat er. We stappen uit en als ik een foto maakt vraagt de instructeur of die kan helpen. Nee hoor ik maak wat foto’s om zo dadelijk te verkopen. Moet die gast om lachen. Zal lastig worden want ik zet ze op mijn site en daar kunnen de mensen ze gratis van af halen. Kijk allemaal vriendelijke mensen met humor hier in het zonnetje.

Als we dan weer een eindje verder zijn zien we een voetbalveldje en daar staan ze met melkbussen carbid te knallen. Wat een klappen zijn dat dan zeg. Natuurlijk een praatje maken en daar horen we dan dat ze die bussen hebben ingevoerd.

Een paar friezen wonen hier en familie een zus bv. daarvan die lijken als een tweeling op elkaar is hier nu met manlief en twee dochters een half jaartje. Konden ze thuis regelen met werk en school. De kinderen lagere school willen niet meer terug. Die waren na twee dagen school al om.

Dan horen we dat we eigenlijk op de aanvlieg baan staan van het eerste3 vliegveld van Bonaire. Hier is de KLM begonnen met de aanvlieg routes. De oude verkeerstoren herinnerd er nog aan.

Dan is het alweer tijd om te wachten op Nieuwjaar. Ff naar huis WhatsAppen dat ik nog aan het vissen ben terwijl het daar al twaalf uur is en ze proosten met champagne.

Vast ritueel eigenlijk je heb altijd wel weer wat nodig en je komt er toch langs.

Terwijl over twee uur het vuurwerk kan worden afgestoken in Nederland gaan wij nog snel even een maaltje vangen voor op de BBQ.

Er wordt deze keer luis getoeterd door de boot en vanaf de kant vuurwerk afgestoken en onder luide muziek wordt de boot uitgezwaaid door de lokale bevolking die nog in grote getale op het strandje aanwezig is.

We wensen iedereen een gelukkig Nieuwjaar daar in Nederland.