Vissen in je korte broek dag 7

We beginnen vandaag met bewolkt weer maar dat doet niets af aan de temperatuur. Wat een heerlijke bestemming is dit dan toch. Weer moet ik een grote vis lossen net als de vorige dagen bij één van de eerste worpen. Wat is dat toch die Aberdeen haken zijn toch super scherp.

We hoeden het voor gezien en gaan ergens anders kijken. En terwijl de bewolking weg trekt vertrekken wij ook.

Als ik dan nog eenlevend visje terug gooit. We hebben nog bevroren vissen van gisteren als aas. Ik gooi die in het water een eindje verder als waar die pelikaan zwemt. Het vis zwemt verbouwereerd aan het oppervlak en is gedesorienteerd dat is duidelijk. Dan scheert er een fregat vogel over m’n kop heen en hap. Het is eten of gegeten worden hier. Dat wil ik filmen. Ik pak gelijk een aasvis uit de emmer en wil die er in gooien maar de pelikaan staat gelijk voor me. Im gooie de vis dus een paar meter verder in het water en zowel de pelikaan als de fregatvogel duiken er tegelijkertijd bovenop. War kot die zo snel vandaan. Nog sneller hebben ze iets in de gaten als de meeuwen thuis op de Noordzee. De pelikaan heeft trouwens gewonnen.

Het is nog wat te vroeg om te lunchen. We hebben natuurlijk al een calorie vol ontbijtje achter de rug maar dat is alweer bijna vier uurtjes geleden. We zien vandaag dat er ook een bootje vist aan het uiteinde van de transport band.

Ik gaat hier ook weer bodem vissen maar die dikke aanbeten blijven vandaag uit. Ook weer allemaal kleine vis en een stuk minder aanbeten dan de vorige keren.

Er liggen allemaal stenen en lava blokken op de bodem en van boven af ziet je dat door die donkere stukken. De kunst is precies op dat zand gedeelte je aas te deponeren. Maar de vis is niet gek. zodra je aanslaat moet je proberen die daar weg te houden.

We nemen er maar weer eentje op. Veel drinken vertelde de dokter aan Marco. Vorig jaar een zonnesteek opgelopen en dat is geen pretje verzekerd die me. Maar na al dat water nemen we graag een gerstennatje. Water met een smaakje.

Na de koele vekwikking gaan we weer op dat blok zitten in het zonnetje met dat koude water aan je voeten. Heelijk vertouven daar en ik heb een Personal Assistent. De reepjes vis worden vakkundig uitgesneden en aan mijn haakje gedeponeerd. Ik hoef alleen maar in te gooien, aan te tikken na strak lopen en de vissen te drillen.

Maar ik kan niet voorkomen bij een grotere vis dat die onder een lavasteen duikt. Muurvast zit het loodje waarschijnlijk want de vis voel ik nog trekken. Ik zwem er wel eventjes heen zegt Marco dan. En hij kan het lood in tegenover gestelde richting weer los trekken.Die gevlochten lijn kan niets hebben natuurlijk maar die anderhalve meter Fluor Carbon doet zijn werk goed.

Maar het is allemaal klein spul vandaag hier. De visserman met het bootje zien we ook niet meer vissen.

Maar dan is het alweer gedaan en komen de duikers en snorkelaars in grote getallen hier weer duiken.

Al snel achter ons arriveert de ene na de andere auto met duikers spullen. We nokken hier en klauteren weer de kant op. Geef mij maar je spulletjes zegt Marco dan. Die is hier twee dagen geleden verschrikkelijk op zijn plaat gegaan maar nog steeds niest van geleerd. Die blijft maar op die klote slippertjes lopen..

We zitten nog eventjes na te genieten. Het is hier een druk punt en er stoppen regelmatig busjes met toeristen uit. Waarschijnlijk vanaf die cruise schepen. Die maken snel wat foto’s en weer weg zijn ze. De meesten zijn wel in voor een praatje. Nu weer een busje vol Roemenen. Wij vissen thuis ook en hoe gaat dat hier. Wat vang je zoals en dat soort vragen krijg je dan. Nee vissen doet die allen op karpers horen we van ze dan.

Toch krijg ik mijn maatje zo gek en moet vlug zijn er een plaatje van te trekken.

Heerlijk zo’n koude klets en we denken dat die van paps mee moet want handje handje er in. Het gaat allemaal niet vanzelf volgens ons met tegenzin.

Ik knal door mijn voorraadje delta visjes heen dus wil het proberen met shadjes. Pak twee hele verschillende kleuren. Als je het niet probeert dan weet je het ook niet.

Maar met die een twee centimeter grotere shadjes kan ik geen aanbeet forceren. Ziet wel de vissen springen na ingooien maar waarschijnlijk na inspectie laten ze het links liggen.

Wel gelijk in de weide omgeving waar de bomberta neervalt ziet ik gepen springen. Die snellen naar de plons of het eetbaar is. De eerste worp gelijk aanbeten. En jawel hoor weer de ene na de andere geep kan ik vangen. Wel moet het reepje van de goede grote zijn. Al snel is het te groot. En zo’n smal stukje uit de vis snijden valt niet mee met dat stugge huis en een bot mesje. En na twee worpen een nieuw stukje vis op de haak zetten want dan is het velletje helemaal uitgekauwd terwijl en toch nog vlees op zit. Maar dan hoeven ze het al niet meer.

De ene na de andere ruk krijg je op de gevlochten lijn het is eigenlijk alleen strak houden en langzaam met rukjes binnen vissen. Totdat er eentje blijft plakken. En dan maken ze een capriolen boven water. Springen alle kanten op en niet alleen die aan de lijn vast zit. Wat een spektakel elke keer weer. Het is een leuke visserij en werkt verslavend.

Marco koelt af in het water al snorkelend.

Tapia heb ik nog niet gevangen dus dat gaan we van de week ook nog doen. Nu eerst wat eten want we lusten al weer wat. Deze keer bij Ocean Oasis in Kralendijk bij Terra Kora aan de zuidelijke rand van de hoofdstad. Wel aan het water natuurlijk.

Het is er weer veel te gezellig en elke keer weer hebben we en klik met de Nederlandse bediening. De heren wonen er meestal of zijn er al een paar jaar maar de dames lopen er meestal stage voor een een maand maar er zijn ook geluksvogels die er een half jaar bivakkeren. Het eten is er heerlijk en die saus over de kip is een recept van de kok. Nee dat verteld Lucy die ons bediend niet. Als we na het eten in het zonnetje komen te zitten verhuizen we naar de bar in de schaduw. Hier maken ze wel hele lekkere Long Islands en nu ziet ik wat er allemaal in gaat. Hips. Naast me zit iemand en die besteld zo’n dikke sigaar. Tuurlijk vraag ik of ik die even mag vast houden voor een fotootje. Afcourse sir zegt die lachend that alright.

We halen nog wat boodschappen en speren dan naar ons huisje. Snel wat vissen vangen om de hoek van ons huisje en voordat er iemand van de duikschool kan reageren heb ik er vier met dat delta visje en kunnen we terug. Het ritueel is eigenlijk altijd hetzelfde. Ik maak de vis schoon en Marco steekt de BBQ aan. We proberen of die gepen ook te eten zijn. Ik heb die nog nooit op. Heb begrepen dat die lekker moet zijn maar wij zijn er niet kapot van vergeleken met die andere vissen. Er zit graaat is ne in deze duister maar moeilijk schoon te maken. Valt niet mee een graatloze hap te nemen. Nee die andere vissen schuif je zo van de graat af. Dit houden we er in.