Vissen in je korte broek dag 3

Dan staan we nog in het donker op de steiger van het haventje aan de zuid kant van Lac Bay op Sorobon Beach. Als we de hengels uitladen komt er nog een autootje aan en de man loopt gelijk naar de steiger met zijn hand lijnen en een emmer. Die zet die neer van; zo en hier zit ik altijd. Prima hoor aan de rechterkant is nog plek zat. Maar later snap ik de move. Want om zeven uur komt er een duikschool die er een boot trailerd en die dan daar aanlegt.

Verder zeg ik niets Marco. Want wat ik gisteravond heb gezien en gehoord na die dikke aanbeet blijft op Bonaire.

Die twee vangen regelmatig een visje al zijn ze wel klein. Ze vissen met hand lijnen en aas op de bodem. Ingooien en strak houden. Dan langzaam binnen halen.

Mijn Aluminium Linder waar ik zoveel lol mee heb gehad voordat de Buster om de hoek kwam kijken wat zou ik die hier graag hebben gehad. Ben jaloers op de man die ik naast me zijn bootje ziet er in laten. Maar onze tijd komt nog. Een maatje van Marco die hier woont Matthieu die wat huizen verhuurd op de ABC eilanden heeft een mooie grote visboot en daar is het op wachten. Deze week heeft die nog wat familie perikelen maar in het nieuwe jaar gaan we zeker met hem op pad. Ik ziet daar echt naar uit.

Ik krijg er drie keer een dikke dreun op hier op de steiger maar kan ze niet haken. Bij Marco ziet ik maar scholen kleine vissen springen van een centimeter of twaalf. Plakkaten van een paar vierkante meter dan bruist het gewoonweg en springen de visjes en halve meter uit het water. Duidelijk zie je dan zwarte dikke ruggen door het water heen knallen.

Ik besluit om ook het water in te gaan op het ondiepe gedeelte en wandelt naar Marco toe. We kunnen het net aangooien daar waar al die vissen jagen maar foppen ho maar. Om gek van te worden. Uitzoeken dus waarmee we ze die grote predators wel kunnen foppen.

Deze schoenen liepen heerlijk in Indonesië. Gelukkig heb ik er rekening mee gehouden en heb ik nog een paar bij me. In een keer is het gedaan met die waterschoenen.

En dan begint het druk om ons heen te worden. We gaan naar de volgende stek. Dan moeten we om het meer heen rijden. Maar eerst zingen we een verjaardag liedje voor Henny op de telefoon. We hebben wel geen Wifi maar zo dadelijk rijden we langs Sebastiaan’s en misschien lukt het daar het over te zenden. Henny krijgt gelijk ook de felicitaties van enkele Engelse duikers. Die stonden in eerste instantie maar raar te kijken naar twee zingende vissende malloten totdat ze het begrepen.

Ik moet er wel op blijven lopen want de ondergrond met die steentjes en lava is niet zonder harde zolen te lopen. Ik lijk wl een eend zo flapperend geluid maak ik. Ik heb er wel bekijks door.

Die is nog dicht en ik denk dat we niet dicht genoeg bij het Wifi station kunnen komen. Dan komt dat vast later vandaag wel goed. We gaan hier zeker nog een keertje terug komen maar dan met aas aan een Aberdeen haakje onder een schuivend systeem met een loodje. Moeten we eerst langs een supermarkt wat garnalen kopen. Hier de locals vissen met kip. Die ziet je allemaal met een kippenpoot lopen en een hengel met natuurlijk een grote emmer. Die is in ieder geval om op te zitten en om alles in te vervoeren.

Onderweg na de afslag op Kaminda Sorobon bij Yatu Largu tegenover Sorobon Beach stoppen we eventjes. Daar zien we een mooie doorgang bij de mangrove maar het is er veel te ondiep. Hier gaat je kunstaas verspelen dus we karren weer verder naar Cai Beach.

Dit gedeelte groeit niet veel het is een kale bedoening. Dat is later in de week nog erger aan de noordkant. Daar is de grond nog harder van de lava en vooral scherp. Daar loop ik het tweede paar schoenen kapot en dat waren nieuwe. Volgend jaar heb ik gewoon werkschoenen bij me.

Die flamingo’s er ook nog een keertje op. Als we ’s middags terug rijden staan er bussen met toeristen en loopt er één flamingo te paraderen. Heel in de verte aan de overkant zitten ze dan bijna niet te zien.

Stooop!! roep ik dan. Waar zijn die gasten uit het Oosten. We zijn een beetje in zo’n bui. De bewoner komt zelfs naar de wagen toegelopen. Hebben jullie pech. Kan ik je helpen. Wat een vriendelijke mensen tot nu toe die we tegen komen. We wilden eerst nog wel een kip op pakken om ermee te vissen. Want de winkels zijn vandaag ook nog dicht.

We proberen het een uurtje maar we kunnen niets trickeren met ons kunstaas. We willen het volgende keer met de dobber proberen en een paar uurtjes eerder komen. Hier eerst beginnen dus volgende keer. Die weg er naar toe moet in het donker wel te doen zijn. Dan komen er grote groepen aan. We zitten op de start plek voor kanoërs aan we moeten zelfs de auto verplaatsen om die er in te kunnen laten. Die gaan zo dadelijk het mangrove bos in.

Marco heeft zijn zinnen gezet op een Tarpon te vangen en loopt nog eventjes naar achteren om richting de mangrove bossen te gooien met een grote popper. Ik denk dat het al veel te druk is op dat strandje dus hij gaat eventjes alleen de wandeling maken die we gisteren al hebben geïnspecteerd. Maar hij is nog niet weg en ik kan vanuit de koele auto zien dat het helemaal vol loopt met vakantiegangers die allemaal over het strand naar achteren wandelen door het water, peddelen en zwemmen.

We gaan een biertje doen in die enigste uitspanning die er staat. Praatje maken met de weinige mensen die er zijn als plotseling de bus is vertrokken. Wat gaan we nog doen vanmiddag. Eerst maar wat eten maar als Marco weer koud bier gaat halen komt die tot de conclusie. Hier niet. Aardige mensen hoor maar zonder elektra en water en een op zijn zachts gezegd rommelige keuken besluiten we bij het water in Kralendijk te gaan bikken. Ik aas al van het begin van de vakantie op een rode snapper op mijn bordje.

Iedereen vist eigenlijk met aas aan de haak en een loodje. De visjes zijn niet groot maar alles gaat vanavond met de rijst naar binnen. Maar dan zien we toch nog een aparte vis. Een platvis en die zijn te horen aan de meisjes en jongens wel heel speciaal om hier op Bonaire te vangen.

Onderweg zien we geitjes in de bomen en struiken klimmen. Dat heb ik al eens gezien op een bruidsreis in Marokko. Grappig en knap tegelijkertijd op die smalle takken.

Als er cruiseschepen liggen is de boulevard gesloten voor autoverkeer. Dus moeten we er vanaf en de auto achter de huizen parkeren. Marco ken alle plekjes om dichtbij te parkeren. Want ik loop een beetje voor lul met twee kapotte schoenen. Men hoort me al van verre aanlopen met dat geklepper van de zolen. Zonder schoenen lopen is geen optie. We gaan zitten met uitzicht op de twee cruise schepen. Magnifiek nietwaar. Maar dan zegt Marco dat we ergens anders moeten gaan zitten. Hier komt zo die dieselbak aanleggen. Die rondvaart boot en die walmt dat wil je niet weten. Kijk daar hebben we wat aan als je hier al vele malen bent geweest. En jawel als we aan de andere kant zitten snap je niet dat die hier zomaar kan aanleggen terwijl je zit te eten. Wat een dieselstank komt er over die tafeltje s heen.

Hier kan ik dan eindelijk een red snapper bestellen. Dat is een heerlijke vis maar deze heeft veel te lang op de BBQ gelegen en is helemaal uitgedroogd. Wat een deceptie. Hoe kan je dit gerecht zo verknoeien.

We vragen of we mogen zitten op een tafeltje waar gereserveerd op staat en na navraag is dat geen probleem. Helemaal aan de andere kant van het terras boven het water. Wat een uitzicht en heerlijk in de schaduw en ondanks dat het altijd waait is het heerlijk bij deze temperaturen richting de veertig graden.

Mijn bord is zo goed als schoon. Alles wordt opgegeten door die vissen.

Marco is er helemaal vol van en ik hoor precies waar dat drankje een Pina Colada wel te drinken is want eer zit nog al wat verschil in waar je die besteld volgens mijn meegenomen kennis. Ik ben er niet kapot van. Met al die kleine stukjes ijs er in en dat hoort eigenlijk niet volgens mijn maatje. Nee bij de volgende bestelling neem ik een Long Island Ice Tea. Kijk dat is meer mijn dingetje en dat zal ik weten ook. Wist niet hoeveel verschillende dranken daar in gaan.

Die aan de overkant is er later bij gekomen zegt Marco dan. Je zit er in ieder geval fantastisch zo boven het water aan de boulevard.

Na toch wat boodschappen te kunnen doen zijn we weer thuis. Dat hakt er toch in als we thuis komen en moeten wachten op de avond sessie. Maar op een paar flinke tikken op mijn kunstaas en die grote popper van Marco die alleen maar gespind is om die grote Tarpon te foppen kunnen we gaan slapen. Morgen weer een nieuwe dag met kansen.